ΣΚΕΨΕΙΣ-ΛΕΞΕΙΣ-ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Τι όμορφη που είσαι. Με τρομάζει η ομορφιά σου.  Σε πεινάω. Σε διψάω.Σου δέομαι: κρύψου· γίνε αόρατη για όλους· ορατή μόνο σ᾿ εμένα· καλυμένη απ᾿ τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο διάστικτο απ᾿ τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών. Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα· αρθρώνονται απόρρητες λέξεις· τριανταφυλλιές εκρήξεις απ᾿ την πράξη του έρωτα. Το πέπλο σου ογκώνεται, λάμπει πάνω απ᾿ τη νυχτωμένη πόλη με τα ημίφωτα μπαρ,τα ναυτικά οινομαγειρεία·πράσινοι προβολείς φωτίζουνε το διανυκτερεύον φαρμακείο· μια γυάλινη σφαίρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία της υδρογείου.  Ο μεθυσμένος τρεκλίζει σε μια τρικυμία φυσημένη απ᾿ την αναπνοή του σώματός σου. Μη φεύγεις. Μη φεύγεις. Τόσο υλική, τόσο άπιαστη. Ένας πέτρινος ταύρος πηδάει απ᾿ το αέτωμα στα ξερά χόρτα. Μια γυμνή γυναίκα ανεβαίνει την ξύλινη σκάλα κρατώντας μια λεκάνη με ζεστό νερό. Ο ατμός τής κρύβει το πρόσωπο. Ψ...

  Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες στα περασμένα χρόνια. Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα και σε βροχή, σε χιόνια, δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες. Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα, μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα, μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου. Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν με την ψυχή στο βλέμμα, περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο της ύπαρξής μου στέμμα, μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν. Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες και στη ματιά σου να περνάη είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο να παίζει, να πονάη, μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες. Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου. Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα, σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου. Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε. Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα, γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη. Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη μένα η ζωή πληρώθη....

Ποθώ το στόμα σου , τη φωνή , τα μαλλιά σου , Σιωπηλή πεινασμένη ενεδρεύω στους δρόμους , Το ψωμί δεν με τρέφει , η αυγή με ταράζει , Αναζητώ τον υγρό ήχο των βημάτων σου όλη μέρα . Ορέγομαι το λαμπερό σου χαμόγελο Τα χέρια σου το χρώμα του άγριου σιταριού Ορέγομαι τα χλωμά πετράδια των νυχιών σου θέλω να καταφάω το δέρμα σου σαν ολόκληρο αμύγδαλο . Θέλω να καταφάω την ηλιαχτίδα που τρεμοπαίζει στην ομορφιά σου Τη μύτη , άρχοντα του αλαζονικού σου προσώπου θέλω να καταφάω την φευγαλέα σκιά απ τα ματόκλαδα σου . Και περπατώ πεινασμένη οσφραινόμενη το λυκόφως Ψάχνοντας για εσένα , και τη ζεστή σου καρδιά όπως το πούμα στη χέρσα ερημιά.

Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988) leivaditisΣυμφωνία αρ. 1 (απόσπασμα) Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν το γέλιο των αγέννητων παιδιών… και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν. Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απο τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων. Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι γίνονται οι πιό καλοί επαναστάτες. Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή μπροστά στο θάνατο ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα… Mεγάλες λέξεις δε λέγαν πια τίποτα και τις πετούσαν στους οχετούς. Α, εσύ δεν είδες ποτέ το ίδιο το χέρι σου να σε σημαδεύει αλύπητα απ’ το βάθος των περασμένων. …Θέ μου πόσο ήταν όμορφη σαν ένα φωτισμένο δέντρο μια παλιά νύχτα των Xριστουγέννων… Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω. Μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν τό χαμόγελό σου… Πηγή: https://frapress.gr/2014/10/10-piimata-gia-na-eroteftite/ ...

Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα των αγαλμάτινων ματιών σου και τη μελωδία που μου αποθέτει τη νύχτα στο μάγουλο το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου. Πονώ που είμαι σε τούτη την όχθη κορμός δίχως κλαδιά μα πιότερο λυπάμαι που δεν έχω τον ανθό, πόλφο ή πηλό για το σκουλήκι του μαρτυρίου μου. Αν είσαι εσύ ο κρυμμένος μου θησαυρός αν είσαι εσύ ο σταυρός και ο υγρός μου πόνος, αν ειμαι το σκυλί της αρχοντιάς σου μη με αφήσεις να χάσω ό,τι έχω κερδίσει και στόλισε τα νερά του ποταμού σου με φύλλα από το φρενοκρουσμένο μου φθινόπωρο.

Δεν σου αξίζει φίλε Μια γυναίκα δεν αξίζει να σε κάνει, να γυρίζεις μες στα μπαρ και να τα σπας να ξέρεις μόνο ότι πάει να σε τρελλάνει και το κεφάλι σου στον τοίχο να κτυπάς Στο λέω φίλε μου μην επιμένεις βγάλτη για πάντα από το μυαλό γυναίκες θα έρθουν και θα φύγουν, άλλη μια θα είναι μες στο σωρό. Κρυφές ελπίδες γι αυτήν μην έχεις μη νομίζεις πως στ' αλήθεια σ' αγαπά, θέλει μονάχα το παιχνίδι της να παίξει και σα σκουπίδι μες στο δρόμο σε πετά. ....................................................................................................................................... Ποιά ειναι αυτή; Ποια είναι αυτή που σ' έχει κάνει δυο κομμάτια, ποια είναι αυτή που την κοιτάζεις μες στα μάτια, ποια είναι αυτή που τόση πίκρα σου 'χει δώσει και την καρδιά σου τώρα αυτή έχει πληγώσει; Ποια είναι αυτή που για την πάρτη της τα πίνεις, ποια είναι αυτή που τώρα όλα της τα δίνεις ποια είναι αυτή που τώρα σ' 'εχει κυριεύσει και το μυαλό σ...

Μοναξιά δεν είναι να είσαι μόνος Μοναξιά είναι να μην έχει την ένοια σου κανείς ούτε ξένος, ούτε φίλος, ούτε συγγενής Μοναξιά είναι ως άνεργος να μην έχεις κάπου να δουλέψεις και ως άθεος σε κάποιο ψέμα να πιστέψεις Μοναξιά δεν είναι να είσαι μόνος Μοναξιά είναι ο χρόνος της ζωής σου που δε μοιράζεται ο χρόνος της απουσίας σου που κανείς δε νοιάζεται Μοναξιά είναι χρόνος ξεκούρασης, περισυλλογής και απολογισμού χώρος κενός, χρόνος νεκρός και αποχωρισμού Μοναξιά δεν είναι να είσαι μόνος Μοναξιά είναι ανάμεσα σε χίλιους εσύ να είσαι ο ξένος ανάμεσα χίλια όνειρα εσύ να είσαι μόνος Μοναξιά είναι σε χίλια και ένα συναισθήματα εσύ να είσαι ο πόνος για όσα στην ψυχή σου ροβολούν εσύ να είσαι ο φθόνος Μοναξιά δεν είναι να είσαι μόνος Μοναξιά είναι σπίτι κενό κι άδεια αγκαλιά για να κρυφτείς καρδιά μισή κι άδειο μυαλό για να σκεφτείς Μοναξιά είναι η σχέση δυό ξένων που ο ένας είσαι σύ κι άλλος ο κανείς   που ο ένας βρίσκεται...

Είναι καιρός τώ ρα κι εγώ να αντιδράσω και τα δεσμά που μ' έχουν δέσει εγώ να σπάσω, δεν θέλω πια ν' αποφασίζουνε για μένα  και να πηγαίνουνε τα χρόνια μου χαμένα. Επανάσταση, μόνο μια λέξη υπαρχει,επανάσταση, να ξανακάνει όλος ο κόσμος τώρα ανάσταση, να φύγουν οι δυνάστες μακρυά. Επανάσταση, να ξαναδούμε όλοι πάλι άσπρη μέρα, δεν το αντέχουμε να ζούμε με φοβέρα, τη λευτεριά μας όλοι θέλουμε ξανά. Μία θηλιά μου έχουν σφίξει στο λαιμό μου και λεν αυτοί πως είναι τάχα για καλό μου, χωρίς να θέλω με στριμώξαν στη γωνία, κι όλοι τους τώρα με χτυπάνε με μανία. Επανάσταση, μόνο μια λέξη υπαρχει,επανάσταση, να ξανακάνει όλος ο κόσμος τώρα ανάσταση, να φύγουν οι δυνάστες μακρυά. Επανάσταση, να ξαναδούμε όλοι πάλι άσπρη μέρα, δεν το αντέχουμε να ζούμε με φοβέρα, τη λευτεριά μας όλοι θέλουμε ξανά. Σαν μια γροθιά ας ενωθούμε όλοι τώρα, της επανάστασης μας έφτασε  η ώρα, πρέπει να σπάσουμε τον τοίχο που 'ναι μπρός μας να τον ...

Ηρθαν οι Βάρβαροι και μπήκαν με τιμές από τις πύλες, πύλες που άνοιξαν διάπλατα στον ερχομό τους και ο λαός τούς ζητοκραύγαζε και με άνθη τούς έρανε, με τιμή και με δόξα τούς καλοσώρισε. Γιορτές και γλέντια στους δρόμους γιατί έφτασαν, γιατί τους έταξαν χρυσάφι πως θα δώσουν κι απο την πείνα το λαό  πως θα τον  σώσουν έλεγαν, «λεφτα υπάρχουν» άλλωστε για όλους. Ηρθαν οι Βάρβαροι και μπήκαν με τιμές και στο παλάτι, έφαγαν και ήπιαν όλοι αντάμα να  γιορτάσουνε και στα μπαλκόνια βγήκαν χορτασμένοι να μιλήσουν, στο λαό τους που ακόμα ζητοκραύγαζε. Πέρασαν μήνες και τα γλέντια τους εκόπασαν κι άνοιξαν τα σεντούκια τους,δήθεν λεφτά να δώσουν μα το χρυσάφι τους,φτερά είχε κάνει, το είχαν φάει, το είχαν ξοδεψει καιρό προτού να έρθουν. Τώρα οι Βάρβαροι χτυπιούνται στο παλάτι και φωνάζουν, ψάχνουν να βρουν πάλι χρυσάφι να γεμίσουν τα μπαούλα, και περιμένει ο λαός ακόμα μ' ελπίδα για να ζήσει, απ΄ το χρυσό που οι ίδιοι αυτοί του τάξαν. Αντί χρυσάφι τώρα, φόρους π...

Καθισμένος στο παγκάκι της πλατείας, πάλι μόνος, κουρελής και πεινασμένος μου φάνηκε θαρρώ ήταν δακρυσμένος, άλλη μια μέρα στο στρατί της επαιτίας Πολλοί περνάνε γρήγορα μπροστά του, με περιέργεια του ρίχνουν ένα βλέμμα κι αληθινά θα σας το πω,δεν είναι ψέμα τρέχουν βιαστικά να φύγουν μακριά του. Η φωνή του αχνή βγαίνει απ' το στόμα, -"μία βοήθεια χριστιανοί κι εγώ να ζήσω" κανέις τους όμως δε γυρίζει πλέον πίσω όμως κι εκείνος δε το βάζει κάτω ακόμα. -"μία βοήθεια χριστιανοί κι εγώ να ζήσω" κοιτάζω, σκύβω το κεφάλι  και περνάω, λυπάμαι να τον βλέπω έτσι και πονάω που δε μπορώ πραγματικά να βοηθήσω.  Βαγγέλης Δ.

Άσμα χρόνου Άσμα χρόνου έχουμε μέσα μας για να μη ξεχάσουμε τις προηγούμενες ζωές και τις μάχες που δώσαμε για να παραμείνουμε ελεύθεροι τόσους αιώνες δίχως να υποκύψουμε στα κτήνη της εξουσίας. Πέτρινες ψυχές Πέτρινες ψυχές είχαμε για να σκαλίσουμε μέσα το βάθος του χρόνου και την ιστορία της ανθρωπιάς για να μην ξεχάσουμε να προσφέρουμε στο άγνωστο μέλλον τα εμβλήματά μας με το αίμα μας. Όρθιος νεκρός Ο όρθιος νεκρός κοίταζε τους Τούρκους να έρχονται και να σταματούν όταν είδαν ότι δεν σάλεψε δεν έπεσε ακόμα και με τα βέλη διότι ήταν καρφωμένος στη μνήμη του κάστρου. Δίχως αναστεναγμό Δίχως αναστεναγμό δίχως παράπονα μόνο με το πάθος και την ανάγκη βαδίζει όρθιος πάνω στους εχθρούς για να σπάσει το μέτωπο και να θυσιαστεί για ένα μέλλον που δεν υπάρχει, έτσι είναι ο ιππότης. πηγή

Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν, σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά, με κανόνια τις πόλεις χαλάσαν, μάς ανάψαν φωτιές στα χωριά, μα οι εχθροί μας πια τώρα σκορπίσαν και ξανά και για μας λευτεριά, για να φτιάξουμε τα όσα γκρεμίσαν, ας κοιτάξουμε μόνο μπροστά Ρεφραίν Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν την σκιάζει φοβέρα καμμιά, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει, και ξανά προς την δόξα τραβά (δις) Νέα δύναμη το έθνος θα πάρει, σαν και πριν να βαδίσουμε εμπρός κι ο καινούργιος στρατός με καμάρι, να σταθεί των συνόρων φρουρός Όλη αυτή με τον ήλιο προβάλλει και ψηλά το κεφάλι κρατεί, μια πατρίδα πολύ πιο μεγάλη, μια πατρίδα πολύ πιο τρανή (Ρεφραίν) (δις)

Λυπήσου τη γενιά μας, Κύριε, τούτη τη δυστυχή γενιά την οργισμένη. Τα πρώτα φώτα πού είδαν τα μάτια μας ήτανε λάμψεις όπλων φονικών. Οί πρώτοι ήχοι πού άκουσαν τ' αυτιά μας ήτανε τρομαγμένα ουρλιαχτά, βροντές καί θρήνοι. Το πρώτο μας λίκνο το στρώσανε μέσα σ'ένα σκοτεινό καταφύγιο. Ή πρώτη δροσιά πού μας ράντισε ήτανε δάκρυ. Μαζί με το γάλα της μάνας ρουφούσαμε τ' αλαφιασμένο γοργοχτύπι της καρδίας της. Στου πατέρα την ηλιοκαμένη όψη διαβάσαμε την αγωνία,στο χαραγμένο του μέτωπο,στα πονεμένα του μάτια. Πήγαμε να γελάσουμε καί μας φράξαν με βιάση το στόμα. Ξεχαστήκαμε~κάπου να παίζουμε καί μας τράβηξαν φοβισμένοι άπ' το χέρι. Ζητήσαμε να ρίξουμε ψίχουλα στα πεινασμένα πετεινά του ουρανού καί τότε μάθαμε πώς δεν περίσσευε ψωμί. Οί πρώτες προσευχές πού ψελίσσαμε μιλούσαν για πόλεμο, τα πρώτα τραγούδια μας σα λυγμοί αντήχησαν. Μάθαμε πρώτες-πρώτες κάτι λέξεις παράξενες, πού όμως ξέραμε καλά τη σημασία τους. Παραμύθια έμεϊς δεν ακούσαμε κι είμαστε άπ' τα πρώ...

Xτες το βράδυ βγήκα στον ανθισμένο κήπο και είδα ψηλά στον ουρανό την πανσέληνο ανάμεσα στις αζαλέες και τις γαρδένιες ένοιωθα σα βασιλιάς σαν την κοιτούσα, σ' ενα ουρανό καθαρό γεμάτο αστέρια. Άχ πόσο νέος κι όμορφος αισθανόμουν. Το γλυκο απαλό αεράκι που φυσούσε έκανε τα φύλλα να θροίζουν σα να λένε, πιο όμορφη πανσέληνος δεν έχει άλλη υπάρξει.  Βαγγέλης Δ.

Βυθισμένος μ ες στις σκέψεις μου κι απόψε πάει καιρός που έχεις φύγει μακριά μου, όμως εγώ σε νοιώθω δίπλα μου, κοντά μου, τον γόρδιο δεσμό που μας ενώνει έλα κόψε. Έφυγες δίχως να μου πεις μια καληνύχτα χάθηκες δίχως κάποιο λόγο να μου πεις, εσύ που έλεγες μακριά μου πως δεν ζεις, σε ποιά αγκαλιά κοιμάσαι αυτή τη νύχτα; Δεν σου ζητώ σ’ εμένα πίσω να γυρίσεις, ούτε και πάλι στη ζωή μου εσύ να μπείς, αυτό που θέλω είναι να έρθεις και να πεις, το λόγο που σε έκανε μόνο να με αφήσεις. Έφυγες δίχως να μου πεις μια καληνύχτα χάθηκες δίχως κάποιο λόγο να μου πεις, εσύ που έλεγες μακριά μου πως δεν ζεις, σε ποιά αγκαλιά κοιμάσαι αυτή τη νύχτα; Ύστερα φύγε μακριά, μην νοιώθεις τύψεις, θα ξεκινήσω πάλι τη ζωή μου απ’ την αρχή χωρίς βαρύ χειμώνα, πάλι άνοιξη θα ρθει, και τότε εμένα πια εσύ δεν θα μου λείψεις. Βαγγέλης Δ.

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου. Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊνά να είναι που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους, να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά, σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους. Πάντα στον νου σου ...

Η ζωή μας είναι ταξίδι, ενα ταξίδι στο χρόνο Ταξιδεύοντας θα δείς, θ'ακούσεις, θα γευτείς, θα μυρίσεις, θα μάθεις Το κυριότερο όμως είναι ότι θα νιώσεις συναισθήματα Θα νιώσεις χαρά, ικανοποίηση, επιτυχία, αγάπη σε όλες τις μορφές Θα νιώσεις όμως και λύπη, θλίψη, φόβο, πόνο, απογοήτευση, μοναξιά, απόγνωση Ταξιδεύοντας θα χρειαστεί να ξεπεράσεις εμπόδια Να παλέψεις με κύκλωπες, να κολυμπήσεις σαν ναυαγός σε φουρτουνιασμένες θάλασσες Θα κουραστείς, θα λυγίσεις θα πέσεις, θα σηκωθείς Η ζωή είναι ωραία και αξίζει να τη ζήσεις, όταν της δώσεις πλούσιο περιεχόμενο Η ζωή που ζήσεις αφορά κυρίως τη δική σου ύπαρξη Στο βαθμό όμως που επηρεάζει και τις ζωές άλλων  έχει νόημα να έχεις κουράγιο, δύναμη, επιμονή, θάρρος, να ξεπερνάς τις δυσκολίες και να συνεχίζεις Στις δύσκολες στιγμές όταν θα σε κυριεύουν συναισθήματα, μοναξιάς, απογοήτευσης, απόγνωσης, να βρίσκεις καταφυγή ως βάλσαμο ψυχής στην "ποίηση" Μην το βάζεις κάτω ποτέ Πάντα μετά από κάθε μπόρα θα ξεπροβάλει ή...

Το πιο κάτω ποιήμα γράφτηκε  από ένα κοριτσάκι που πάσχει από καρκίνο σε ένα νοσοκομείο της Νέας Υόρκης και οι γιατροί του είχαν δώσει άλλους έξι μήνες ζωής... ΧΟΡΕΨΕ ΑΡΓΑ Παρακολούθησες ποτέ παιδιά στο λούνα παρκ; Ή άκουσες τη βροχή να πέφτει στο χώμα; Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας; χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει τη νύχτα; Καλύτερα να χαλαρώσεις. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα. Η ζωή είναι μικρή. Η μουσική δεν κρατάει για πάντα. Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα; Όταν ρωτάς κάποιον "πώς είσαι" ακούς την απάντηση; Όταν τελειώνει η μέρα πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις για εκατοντάδες δουλειές που γυρνούν στο κεφάλι σου; Καλύτερα χαλάρωσε. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα. Η ζωή είναι μικρή. Η μουσική δεν κρατάει για πάντα. Είπες ποτέ στο παιδί σου "θα το κάνουμε αυτό αύριο" και μέσα στη βιασύνη του δεν είδες τη λύπη του; έχασες επαφή; Άφησες μια καλή φιλία να πεθάνει επειδή ποτέ δεν είχες το χρόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πεις...

Φωτοδότης ήλιος ήρθες στα όνειρά μου κάπου ν'ακουμπήσω ήθελα την καρδιά μου τις ώρες μου ψηλαφούσα στα σκοτάδια ήρθες κι έπαψε η ζωή μου να 'ναι άδεια Η γειτονιά μας γέμισε τραγούδια και φιλιά κι εγώ άνοιξα διάπλατα ζεστή αγκαλιά με ρόδα μυρωδάτα έστρωσα τη γη να σε δεχτώ Πασχαλινός ήρθε ο Απρίλης μα συ δεν είσαι εδώ Πώς να σου στείλω ένα φιλί, ένα λουλούδι απ'την αυλή πως να σου στείλω μήνυμα μ'ένα χελιδονάκι αν το στείλω με τον άνεμο φοβάμαι μη το χάσει αν το στείλω με χαρταετό δεν ξέρω αν θα φτάσει Εχω ανοιξιάτικα όνειρα στον κήπο μου θαμμένα μάτια κόκκινα που κλαίνε αδιάκοπα για σένα ότι κι αν λένε εγώ θα περιμένω Ανάσταση πάλι θαρθεί, μαζί για λίγο θα βρεθούμε θα πάρουμε τις ώρες αγκαλιά, χρόνια παλιά θα θυμηθούμε

Μην επιτρέψεις να περάσει η ζωή... ούτε να αφήσεις να να τελειώσει η μέρα... χωρίς να μεγαλώσεις λιγάκι, χωρίς να χαρείς, χωρίς να δώσεις.... φτερά στα όνειρα σου. Μην επιτρέψεις να σε νικήσει η απογοήτευση. Μην αφήσεις κανένα να σου αφαιρέσει το δικαίωμα να εκφραστείς... Είναι σχεδόν ένα καθήκον. Μην εγκαταλείψεις την αγωνία, να κάνεις στη ζωή σου κάτι σπουδαίο... και μην σταματήσεις ,να πιστεύεις ότι τα λόγια και η ποίηση, μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Ότι και να περάσεις να ξέρεις ότι η ουσία μας μένει άθικτη. Είμαστε όντα γεμάτα πάθος. Η ζωή είναι έρημος και όαση. Μας νικάει, μας πληγώνει, μας διδάσκει, μας μετατρέπει σε πρωταγωνιστές της ζωής μας. Ακόμα κι αν οι άνεμοι μας έλθουν κόντρα... η ρωμαλέα όπερα συνεχίζεται. Μπορείς να παίξεις μια στροφή. Μη σταματάς ποτέ να ονειρεύεσαι, γιατί....μέσα στα όνειρα του είναι ο άνθρωπος....Ελεύθερος. Και μην αφήνεσαι να πέσεις στο χειρότερο από τα λάθη: την σιωπή. Οι πιο πολλοί ζουν σε μια τρομακτική σιωπή. Μην υποτάσσεσαι. Φύγε! "Ε...