ΣΚΕΨΕΙΣ-ΛΕΞΕΙΣ-ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Είναι καιρός τώ ρα κι εγώ να αντιδράσω και τα δεσμά που μ' έχουν δέσει εγώ να σπάσω, δεν θέλω πια ν' αποφασίζουνε για μένα  και να πηγαίνουνε τα χρόνια μου χαμένα. Επανάσταση, μόνο μια λέξη υπαρχει,επανάσταση, να ξανακάνει όλος ο κόσμος τώρα ανάσταση, να φύγουν οι δυνάστες μακρυά. Επανάσταση, να ξαναδούμε όλοι πάλι άσπρη μέρα, δεν το αντέχουμε να ζούμε με φοβέρα, τη λευτεριά μας όλοι θέλουμε ξανά. Μία θηλιά μου έχουν σφίξει στο λαιμό μου και λεν αυτοί πως είναι τάχα για καλό μου, χωρίς να θέλω με στριμώξαν στη γωνία, κι όλοι τους τώρα με χτυπάνε με μανία. Επανάσταση, μόνο μια λέξη υπαρχει,επανάσταση, να ξανακάνει όλος ο κόσμος τώρα ανάσταση, να φύγουν οι δυνάστες μακρυά. Επανάσταση, να ξαναδούμε όλοι πάλι άσπρη μέρα, δεν το αντέχουμε να ζούμε με φοβέρα, τη λευτεριά μας όλοι θέλουμε ξανά. Σαν μια γροθιά ας ενωθούμε όλοι τώρα, της επανάστασης μας έφτασε  η ώρα, πρέπει να σπάσουμε τον τοίχο που 'ναι μπρός μας να τον ...

Άφωνη άφησε δασκάλα σε Δημοτικό Σχολείο κοινότητας των Κοκκινοχωρίων , ένας οκτάχρονος μαθητής, όταν τυχαία, ανακάλυψε το «μυστικό» του πριν λίγες μέρες. Μέχρι εκείνη τη μέρα, το υπέροχο μυστικό, μοιραζόταν ο οκτάχρονος με συνομήλικο συμμαθητή και φίλο του. Ο φίλος του οκτάχρονου, ανέφερε η δασκάλα του με την παράκληση να τηρηθεί απόλυτη εχεμύθεια, είχε πατέρα άνεργο και φαίνεται ότι μια μέρα, είπε στον οκτάχρονο φίλο του, πως σε λίγες μέρες, του είπε η μάμα του, δεν θα είχε υλικά να του φτιάχνει σάντουιτς για το σχολείο και ήταν στεναχωρημένη. Ο οκτάχρονος, όπως είπε στη δασκάλα του, χωρίς να πει στη μητέρα του το γιατί, της ζήτησε να του κόβει το σάντουιτς στη μέση, για να… μπορεί να το τρώει πιο εύκολα. Στην πραγματικότητα όμως, εδώ και βδομάδες, κάθε μέρα ο οκτάχρονος έδινε το μισό του σάντουιτς στο φίλο του. Κάθονταν στο παγκάκι στην πίσω μεριά του σχολικού γηπέδου το διάλειμμα, μοίραζαν το σάντουιτς και έτρωγαν μαζί. Μια μέρα η δασκάλα τους, το πρόσεξε ...

Ηρθαν οι Βάρβαροι και μπήκαν με τιμές από τις πύλες, πύλες που άνοιξαν διάπλατα στον ερχομό τους και ο λαός τούς ζητοκραύγαζε και με άνθη τούς έρανε, με τιμή και με δόξα τούς καλοσώρισε. Γιορτές και γλέντια στους δρόμους γιατί έφτασαν, γιατί τους έταξαν χρυσάφι πως θα δώσουν κι απο την πείνα το λαό  πως θα τον  σώσουν έλεγαν, «λεφτα υπάρχουν» άλλωστε για όλους. Ηρθαν οι Βάρβαροι και μπήκαν με τιμές και στο παλάτι, έφαγαν και ήπιαν όλοι αντάμα να  γιορτάσουνε και στα μπαλκόνια βγήκαν χορτασμένοι να μιλήσουν, στο λαό τους που ακόμα ζητοκραύγαζε. Πέρασαν μήνες και τα γλέντια τους εκόπασαν κι άνοιξαν τα σεντούκια τους,δήθεν λεφτά να δώσουν μα το χρυσάφι τους,φτερά είχε κάνει, το είχαν φάει, το είχαν ξοδεψει καιρό προτού να έρθουν. Τώρα οι Βάρβαροι χτυπιούνται στο παλάτι και φωνάζουν, ψάχνουν να βρουν πάλι χρυσάφι να γεμίσουν τα μπαούλα, και περιμένει ο λαός ακόμα μ' ελπίδα για να ζήσει, απ΄ το χρυσό που οι ίδιοι αυτοί του τάξαν. Αντί χρυσάφι τώρα, φόρους π...

Όχι, δεν γνωρίζω από πού και ποιους προέρχονται τα λεφτά, ούτε την πορεία τους και τα πιστοποιητικά γέννησεώς τους, αν και κάποιες σκέψεις μου 'χουν περάσει κατά καιρούς απ΄το μυαλό. Όχι, δεν ζω με αυταπάτες πως αυτός που έχει πολλά λεφτά στα παγκόσμια χρηματοπιστωτικά πλυντήρια αξίζει καλύτερης τύχης ενός που τα ‘χει χάσει όλα χωρίς κανένα πόρο να διεκδικήσει τα δικαιώματα του. Όχι, δεν γουστάρω να πανηγυρίζω σα στερημένο για τις επιτυχίες των άλλων ακόμη κι αν αυτοί οι άλλοι μου πασάρονται ως αδέρφια λες κι έχω να χωρίσω τίποτα με τους λαούς της υπόλοιπης οικουμένης. Όχι, δεν είμαι τόσο ηλίθιος για να συγκρίνω δύο αιματηρές τραγωδίες με ένα χρηματοπιστωτικό γεγονός, όσο επώδυνο κι αν είναι αυτό. Όχι, κανείς δεν γύρισε να με ακούσει από όλους εκείνους που σήμερα νιώθουν εθνικά υπερήφανοι όταν εγώ έφτυνα τα σωθικά μου από τα χημικά στους δρόμους της Αθήνας. Όχι, δεν “έτυχε” να βασανιστώ στα χέρια της ελληνικής αστυνομίας όπως δεκάδες άλλοι, αλλά ξέρω πολύ καλά ότι τα...

Ο πατέρας μου συνήθιζε να μου λέει πως υπάρχουν δυο-τρία συγκεκριμένα πράγματα τα οποία αν κάποιος έχει ζήσει, μπορεί να πει πως έζησε. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά φούσκες. Να έχεις βοηθήσει έναν συνάνθρωπο που υποφέρει να απαλύνει το πόνο του. Να έχεις παρακολουθήσει μια γυναίκα να γεννάει. Να έχεις ξενυχτίσει δίπλα σε ένα αγαπημένο που πέθανε προσφέροντάς του το τελευταίο πολύτιμο αντίο. Να έχεις δώσει ένα πιάτο φαΐ σ΄ενα αδέσποτο και να νοιώσεις τη μουσούδα του να σε χαϊδεύει γεμάτο χαρά. Να έχεις ανάψει ένα κερί , μόνος σ΄ενα ξεχασμένο εκκλησάκι νοιώθοντας ένα δέος για ότι δεν μπορείς να εξηγήσεις. Να βοηθήσεις ένα παιδί στα πρώτα βήματα. Να αγκαλιά σεις ένα εγγονάκι. Να ερωτευτείς φυσικά και να ξέρεις πως μ΄αυτό το συγκεκριμένο άτομο θα γεράσεις αγκαλιά.... Ανάμεσα σ΄αυτά είναι κι άλλες χιλιάδες στιγμές που έχουν γέλιο, δάκρυ, θυμό, ευχαρίστηση, αγάπη, λαχτάρα, όνειρα. Στιγμές που έχουν συναισθήματα. Στιγμές που οι αισθήσεις νοιώθουν χρήσιμες γι΄αυτό που είναι ταγμένε...

Τι γύρευες στ' αλβανικό βουνό, μονάκριβε νησιώτη; Και λαβωμένο κλαίει το δειλινό την ακριβή σου νιότη... Πάει ο ήλιος, πάει κι η Αμοργός, στα μάτια του νυχτώνει. Κι ο έφεδρος ανθυπολοχαγός κοιμάται μες στο χιόνι. Τα χρόνια σου καπνός τα παιδικά, ανάσα η εφηβεία. Στον τοίχο - ματωμένα ιδανικά - μετάλλια και βραβεία... Πάει ο ήλιος, πάει κι η Αμοργός, στα μάτια του νυχτώνει. Κι ο έφεδρος ανθυπολοχαγός κοιμάται μες στο χιόνι. Στίχοι: Πυθαγόρας Μουσική: Γιώργος Κατσαρός Πρώτη εκτέλεση: Μαρινέλλα