ΣΚΕΨΕΙΣ-ΛΕΞΕΙΣ-ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Χρόνια με χτυπάτε Χρόνια στέκομαι Χρόνια με πουλάτε κι τ' ανέχομαι Χρόνια ο σκοπός σας, ν' αφανιστώ Έλληνας χαμένος, πρόγραμμα βατό Έλληνας θαμμένος, γη χωρίς Θεό Μα εγώ είμαι Έλληνας Δεν θα πεθάνω Υπήρξα άρχοντας στον κόσμο επάνω Είμαι αυτός που σου χει μάθει, Το αλφαβητάριο, μη κάνεις λάθη Εγώ σε γέννησα, σ' έχω αναθρέψει Κι ότι δικό σου, μου το χεις κλέψει Μα εγώ είμαι Έλληνας, πάντα αντάρτης Άνθρωπος δίκαιος και δημοκράτης Τώρα ζητιανεύω κι η ψυχή σου χαίρεται Τώρα ξεπουλιέμαι, μα ποιος Θεός το δέχεται Τώρα μου ζητάτε τα υπάρχον μου Ως κι την ψυχή μου, που χω πάνω μου Δε θα μου τα πάρεις, ούτε από τον τάφο μου Μα εγώ είμαι Έλληνας Δεν θα πεθάνω Υπήρξα άρχοντας στον κόσμο επάνω Είμαι αυτός που σου χει μάθει, Το αλφαβητάριο, μη κάνεις λάθη Εγώ σε γέννησα, σ' έχω αναθρέψει Κι ότι δικό σου, μου το χεις κλέψει Μα εγώ είμαι Έλληνας, πάντα αντάρτης Άνθρωπος δίκαιος και δημοκράτης Μα εγώ είμαι Έλληνας ευλογημένος Σ' επαναστάσει...

Δεν σου αξίζει φίλε Μια γυναίκα δεν αξίζει να σε κάνει, να γυρίζεις μες στα μπαρ και να τα σπας να ξέρεις μόνο ότι πάει να σε τρελλάνει και το κεφάλι σου στον τοίχο να κτυπάς Στο λέω φίλε μου μην επιμένεις βγάλτη για πάντα από το μυαλό γυναίκες θα έρθουν και θα φύγουν, άλλη μια θα είναι μες στο σωρό. Κρυφές ελπίδες γι αυτήν μην έχεις μη νομίζεις πως στ' αλήθεια σ' αγαπά, θέλει μονάχα το παιχνίδι της να παίξει και σα σκουπίδι μες στο δρόμο σε πετά. ....................................................................................................................................... Ποιά ειναι αυτή; Ποια είναι αυτή που σ' έχει κάνει δυο κομμάτια, ποια είναι αυτή που την κοιτάζεις μες στα μάτια, ποια είναι αυτή που τόση πίκρα σου 'χει δώσει και την καρδιά σου τώρα αυτή έχει πληγώσει; Ποια είναι αυτή που για την πάρτη της τα πίνεις, ποια είναι αυτή που τώρα όλα της τα δίνεις ποια είναι αυτή που τώρα σ' 'εχει κυριεύσει και το μυαλό σ...

Είναι καιρός τώ ρα κι εγώ να αντιδράσω και τα δεσμά που μ' έχουν δέσει εγώ να σπάσω, δεν θέλω πια ν' αποφασίζουνε για μένα  και να πηγαίνουνε τα χρόνια μου χαμένα. Επανάσταση, μόνο μια λέξη υπαρχει,επανάσταση, να ξανακάνει όλος ο κόσμος τώρα ανάσταση, να φύγουν οι δυνάστες μακρυά. Επανάσταση, να ξαναδούμε όλοι πάλι άσπρη μέρα, δεν το αντέχουμε να ζούμε με φοβέρα, τη λευτεριά μας όλοι θέλουμε ξανά. Μία θηλιά μου έχουν σφίξει στο λαιμό μου και λεν αυτοί πως είναι τάχα για καλό μου, χωρίς να θέλω με στριμώξαν στη γωνία, κι όλοι τους τώρα με χτυπάνε με μανία. Επανάσταση, μόνο μια λέξη υπαρχει,επανάσταση, να ξανακάνει όλος ο κόσμος τώρα ανάσταση, να φύγουν οι δυνάστες μακρυά. Επανάσταση, να ξαναδούμε όλοι πάλι άσπρη μέρα, δεν το αντέχουμε να ζούμε με φοβέρα, τη λευτεριά μας όλοι θέλουμε ξανά. Σαν μια γροθιά ας ενωθούμε όλοι τώρα, της επανάστασης μας έφτασε  η ώρα, πρέπει να σπάσουμε τον τοίχο που 'ναι μπρός μας να τον ...

Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν, σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά, με κανόνια τις πόλεις χαλάσαν, μάς ανάψαν φωτιές στα χωριά, μα οι εχθροί μας πια τώρα σκορπίσαν και ξανά και για μας λευτεριά, για να φτιάξουμε τα όσα γκρεμίσαν, ας κοιτάξουμε μόνο μπροστά Ρεφραίν Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν την σκιάζει φοβέρα καμμιά, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει, και ξανά προς την δόξα τραβά (δις) Νέα δύναμη το έθνος θα πάρει, σαν και πριν να βαδίσουμε εμπρός κι ο καινούργιος στρατός με καμάρι, να σταθεί των συνόρων φρουρός Όλη αυτή με τον ήλιο προβάλλει και ψηλά το κεφάλι κρατεί, μια πατρίδα πολύ πιο μεγάλη, μια πατρίδα πολύ πιο τρανή (Ρεφραίν) (δις)

Βυθισμένος μ ες στις σκέψεις μου κι απόψε πάει καιρός που έχεις φύγει μακριά μου, όμως εγώ σε νοιώθω δίπλα μου, κοντά μου, τον γόρδιο δεσμό που μας ενώνει έλα κόψε. Έφυγες δίχως να μου πεις μια καληνύχτα χάθηκες δίχως κάποιο λόγο να μου πεις, εσύ που έλεγες μακριά μου πως δεν ζεις, σε ποιά αγκαλιά κοιμάσαι αυτή τη νύχτα; Δεν σου ζητώ σ’ εμένα πίσω να γυρίσεις, ούτε και πάλι στη ζωή μου εσύ να μπείς, αυτό που θέλω είναι να έρθεις και να πεις, το λόγο που σε έκανε μόνο να με αφήσεις. Έφυγες δίχως να μου πεις μια καληνύχτα χάθηκες δίχως κάποιο λόγο να μου πεις, εσύ που έλεγες μακριά μου πως δεν ζεις, σε ποιά αγκαλιά κοιμάσαι αυτή τη νύχτα; Ύστερα φύγε μακριά, μην νοιώθεις τύψεις, θα ξεκινήσω πάλι τη ζωή μου απ’ την αρχή χωρίς βαρύ χειμώνα, πάλι άνοιξη θα ρθει, και τότε εμένα πια εσύ δεν θα μου λείψεις. Βαγγέλης Δ.

Εντίθ Πιάφ   (1915- 1963). Το πραγματικό της όνομα ήταν Εντίθ Τζοβάνα Γκασιόν (Édith Giovanna Gassion) και ήταν Γαλλίδα τραγουδίστρια, ίσως η πιο σημαντική παρουσία στη γαλλική σκηνή των βαριετέ. Γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1915. Ο πατέρας της, Λουί Αλφόνς Γκασσιόν, ήταν ακροβάτης του δρόμου και η μητέρα της, ήταν λυρική τραγουδίστρια, γνωστή με το ψευδώνυμο Line Marsa . Λίγες εβδομάδες μετά τη γέννησή της την εγκατέλειψε και η μικρή Εντίθ περνάει τα πρώτα της χρόνια πρώτα κοντά στη μητρική της γιαγιά. Το 1917 ο πατέρας της, που εργαζόταν ως ακροβάτης στο τσίρκο Ciotti, την πήγε στη δική του μητέρα, η οποία ζούσε στο Μπερνέ  και ήταν ιδιοκτήτρια ενός οίκου ανοχής. Το 1919 η Εντίθ αρρωσταίνει από κάποια πάθηση στον εγκέφαλο και τυφλώνεται. Μετά από δύο χρόνια όμως θεραπεύεται χωρίς τη βοήθεια γιατρού και η όρασή της επανέρχεται. Ήταν εφτά χρονών, όταν ο πατέρας της άρχισε να την παίρνει μαζί του στις περιοδείες που έκανε με ...

Τα μάτια έκλεισα μονάχα μια στιγμή και ήρθε πάλι στο μυαλό μου η μορφή σου, ήσουν αγάπη μου πριγκίπισσα εσύ και στο παλάτι ήμουν πρίγκηπας μαζί σου. Εικόνες κι όνειρα που ζήσαμε μαζί στήνουν χορό αυτή την ώρα εδώ μπροστά μου, ο έρωτάς μας τώρα πάλι ξαναζεί, στην αγκαλιά μου έλα και μπες πριγκίπισσά μου. Φλόγες να βγάλουν τα κορμιά μας, να καούν, άσε το πάθος τώρα πια να μας ενώσει και μη σε νοιάζει για τους γείτονες που ακούν. το όνειρο που ζούμε ας μη τελειώσει. Σβηστά τα φώτα κι αναμμένα δυο κεριά κι η μουσική απαλά τους δυο μας ας τυλίξει, μοιάζει το σπίτι μας, παλάτι τώρα πια, με οδηγό τον έρωτα,τον δρόμο να μας δείξει. Βαγγέλης Δ.

01 ΓΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΣ Θα κλέψω απ’ τον ουρανό απόψε ένα αστέρι κάθε που θα ‘μαι μακριά δικό σου θα ‘ναι ταίρι Θα φτιάξω απ’ την λάμψη σου φώτα για το φεγγάρι κάθε που πέφτει η νυχτιά μαζί σου να σαλπάρει Στα δυο σου μάτια κρύφτηκαν τ' αγέννητα παιδιά μου και στ’ άρωμα σου ξάπλωσαν τα παιδικά όνειρα μου Θα αρπάξω απ’ τα σύννεφα μονάκριβο λουλούδι κι οι νότες απ’ τα φύλλα του για σένανε τραγούδι Θα κρύψω μεσ’ της θάλασσας το κύμα ένα χάδι να σου το φέρνουν τα πουλιά σαν ήλιο στο σκοτάδι Στα δυο σου μάτια κρύφτηκαν τ' αγέννητα όνειρα μου και στ’ άρωμα σου ξάπλωσαν η πίκρα κι η χαρά μου Μεσ’ του κορμιού σου τη δροσιά θα πιω το καλοκαίρι μαζί σου γη και ουρανός χορεύουν χέρι χέρι 02 Δύσκολος καιρός για πρίγκιπες όνειρα που χαϊδεύουν την σκέψη και φωνάζουνε πάμε ψηλά όνειρα που χαθήκανε σε ξένη τροχιά χίλια πρέπ...

Ταξιδιάρα ψυχή Λονδίνο, Aμστερνταμ ή Βερολίνο, έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας. Όσα κι αν έχω δανεικά πια δε σου δίνω, να κανείς βόλτες με το μάτζικ μπας. (δις) Ταξιδιάρα ψυχή, κι αν θέλω δίπλα σου είναι δύσκολο να μένω, Καιρός να δω τη δικιά μου ζωή, σ' αυτό το ταξίδι δε θα σε περιμένω. θα ψωνιστώ και κάποιο βράδυ, ο,τι έχω μέσα μου για σένα θα το σβήσω, Είναι μονόδρομος ο δρόμος που 'χεις πάρει, και δε σε βλέπω να γυρίζεις πίσω. (δις) Ταξιδιάρα ψυχή, κι αν θέλω δίπλα σου είναι δύσκολο να μένω, Καιρός να δω τη δικιά μου ζωή, σ' αυτό το ταξίδι δε θα σε περιμένω. Λονδίνο, Άμστερνταμ και Βερολίνο, έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας. Όσα κι αν έχω δανεικά πια δε σου δίνω, να κανείς βόλτες με το μάτζικ μπας. (δις) Ταξιδιάρα ψυχή, κι αν θέλω δίπλα σου είναι δύσκολο να μένω, Καιρός να δω τη δικιά μου ζωή, σ' αυτό το ταξίδι δε θα σε περιμένω. Δεν χωράς πουθενά Aν δε χωράς μέσ...

Πριν από 17 ώρες Πριν από 17 ώρες   Σκληροί καιροί μες την φωτιά εφτά καημοί πληγές εφτά Και γω κρατώ κλαδί ελιάς και συ να κλαίς σαν με κοιτάς Ελλάδα στους ώμους την γη κουβαλάς εσύ που χάραξες τους δρόμους την φωνή σου να βρείς ζητάς Σαν μια γιορτή απ' τα παλιά χρυσή εποχή θα ρθείς ξανά Ελλάδα στους ώμους την γη κουβαλάς εσύ που χάραξες τους δρόμους την φωνή σου να βρείς ζητάς Στίχοι - μουσική: Σταμάτη Σπανουδάκη

Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του και τη σκούφια την ψηλή του, μ' όλα τα φτερά, και μια νύχτα με φεγγάρι την Ελλάδα πάει να πάρει, βρε, το φουκαρά! Ωωωωωωωωωωωωωχ. Τον τσολιά μας τον λεβέντη βρίσκει στα βουνά και ταράζει τον αφέντη τον μακαρονά. Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο, με τους τσολιάδες ποιος μου είπε να τα βάνω. Αααααααααααααχ. Ξεκινάει την άλλη μέρα, μα και πάλι ακούει "Αέρα" από τον τσολιά, δρόμο παίρνει και δρομάκι και πηδάει το ποταμάκι, ξέρει τη δουλειά. Ωωωωωωωωωωωωωχ. Τρώει τις σφαίρες σαν χαλάζι από τον τσολιά, κι όλο στρατηγούς αλλάζει για να βρει δουλειά. Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο, και στείλε γρήγορα τα μαύρα μου να βάνω. Αααααααααααααχ. Στέλνει ο νέος Ναπολέων μεραρχίες πειναλέων στο βουνό ψηλά, για να βρουν τον διάβολό τους κι ο στρατός μας αιχμαλώτους τσούρμο κουβαλά. Ωωωωωωωωωωωωωχ. Και οι Κένταυροι οι καημένοι, βρε τι τ...