ΣΚΕΨΕΙΣ-ΛΕΞΕΙΣ-ΠΟΙΗΜΑΤΑ

25η Μαρτί ου 1821 (ΣΠΕΡΑΝΤΖΑΣ Σ.) Ακρίτα στης Ευρώπης τους πυλώνες η Μοίρα σ' έχει τάξει, Μάννα Ελλάδα, τη λευτεριά να διαφεντεύης στους αιώνες. Χαρά σου, όταν Φειδίες με λαμπεράδα στη γή σου πελεκούνε Παρθενώνες κι Αισχύλοι ανάβουν θεία ανέσπερη λαμπάδα Μα ο πόνος σου βαθύς, όταν βαραίνει τυράννων μαύρη σκιά τ' άγιο σου χώμα και της ελπίδας τους ανθούς αργομαραίνη. Κακό όμοιο εκράτει κάποτε -κι ακόμα πιο ασήκωτο- την όψη σου θλιμμένη. Κι ήταν πικρόχολο, που σώπαινε το στόμα Μια αυγή όμως -της φυλής την αμαρτία το πλήρωμα του χρόνου είχε ξεπλύνει- το βλέμμα ρίχνοντας στην που έσβηνεν εστία, Τινάχτης, Κι ήταν Μάρτης, οι άσπροι κρίνοι ευώδιαζαν. Τινάχτης την αιτία για να μετρήσης του κακού, που φρένα λύνει Κι ως στάθηκες ψηλά στο μετερίζι, με ορμή, που ξεπερνούσε και του ανέμου, το κοφτερό έσυρες σπαθί σου, που σπιθίζει. Και φώναξες τρανά "Καιρός πολέμου. Με ανθούς του ονείρου η γη ξαναγεμίζει. Ανάστα τώρα με την άνοιξη, λαέ μου". ...

Θούριος Ρήγας Φεραίος Ως πότε παλικάρια, θα ζούμε στα στενά, μονάχοι σα λιοντάρια, στις ράχες στα βουνά; Σπηλιές να κατοικούμε, να βλέπουμε κλαδιά, να φεύγωμ' απ' τον κόσμον, για την πικρή σκλαβιά; Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς, τους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς; Κάλλιο είναι μιάς ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια, σκλαβιά και φυλακή. Τι σ' ωφελεί αν ζήσεις, και είσαι στη σκλαβιά; στοχάσου πως σε ψένουν, καθ' ώραν στην φωτιά. Βεζύρης, δραγουμάνος, αφέντης κι αν σταθής ο τύραννος αδίκως σε κάμνει να χαθής. Δουλεύεις όλη ημέρα, σε ό,τι κι αν σε πει, κι' αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιει. Ο Σούτζος, κι ο Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής Γκίκας και Μαυρογένης, καθρέπτης, ειν' να ιδής. Ανδρείοι καπετάνοι, παπάδες, λαϊκοί, σκοτώθηκαν κι αγάδες, με άδικον σπαθί. Κι αμέτρητοι άλλοι τόσοι, και Τούρκοι και Ρωμιοί, ζωήν και πλούτον χάνουν, χωρίς καμμιά αφορμή. Ελάτε με έναν ζήλον, σε τούτον το...