Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Οι 3 τρείς αλήθειες!!!


Σύμφωνα με τον Χόρχε Μπουκάϊ.

Πρώτη αλήθεια

Αυτό που είναι, είναι.
Η πραγματικότητα δεν είναι όπως με συμφέρει εμένα να είναι.
Δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι.
Δεν είναι όπως μου είπαν ότι θα είναι.
Δεν είναι όπως ήταν.
Η πραγματικότητα γύρω μου είναι όπως είναι.
Η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο όταν έχουμε συναίσθηση της παρούσας κατάστασης.
Εγώ είμαι αυτός που είμαι.
Δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι.
Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι.
Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου θα ήθελε να είμαι.
Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν.
Είμαι αυτός που είμαι.
Όλες οι νευρώσεις ξεκινούν από τη στιγμή που προσπαθούμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε.
Εσύ είσαι όπως είσαι.
Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζομαι να είσαι.
Εσύ δεν είσαι όπως ήσουν.
Εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα να είσαι.
Εσύ δεν είσαι όπως θέλω εγώ να είσαι.
Εσύ είσαι όπως είσαι.
Ο ορισμός μιας ώριμης και αληθινής σχέσης είναι η ανιδιοτελή προσπάθεια να δημιουργείς χώρο στον άλλον, ώστε να μπορεί να είναι όπως είναι.

Δεύτερη αλήθεια
 

Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.
Αν επιθυμώ κάτι που είναι καλό για ‘μένα, θα όφειλα να ξέρω ότι θα πληρώσω κάποιο αντίτιμο γι’ αυτό.
Οπωσδήποτε αυτή η πληρωμή δεν είναι πάντα χρηματική (αν χρειάζονταν μόνο τα χρήματα, θα ήταν τόσο εύκολο!). Το αντίτιμο είναι κάποιες φορές υψηλό κι άλλες φορές πολύ χαμηλό, αλλά πάντα υπάρχει. Γιατί τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.
Αν οι γύρω μου μου προσφέρουν κάτι, αν μου συμβαίνει κάτι καλό, αν ζω καταστάσεις ευχάριστες και απολαυστικές, είναι επειδή τις έχω κερδίσει. Τις έχω πληρώσει, τις αξίζω.
Μόνο για να προετοιμάσω τους απαισίοδοξους και για να αποθαρρύνω τους καιροσκόπους, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η πληρωμή γίνεται πάντα προκαταβολικά: το καλό που ζω το έχω ήδη πληρώσει. Πληρωμή με δόσεις, δε γίνεται.)

Τρίτη αλήθεια
 

Είναι αλήθεια ότι κανείς δε μπορεί να κάνει πάντα αυτό που θέλει, αλλά ο καθένας μπορεί να ΜΗΝ κάνει ΠΟΤΕ αυτό που ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ.
Ποτέ να μην κάνω αυτό που δεν θέλω.
Αν είμαι ενήλικος, κανείς δε μπορεί να με αναγκάσει να κάνω κάτι που δεν θέλω. Αρκεί να καταφέρω να απαλλαγώ απ’ την ανάγκη μου να βλέπω κάποιους να με επικροτούν, να με χειροκροτούν, να με αγαπούν.
Το να μάθει κανείς να ζεί σύμφωνα με αυτή την αλήθεια, δεν είναι εύκολο πράγμα. Και κυρίως, δεν είναι δωρεάν.
(Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν κι αυτό είναι κάτι καλό).
Το κόστος είναι ότι όταν κάποιος τολμάει να πει ”όχι” αρχίζει να ανακαλύπτει κάποιες άγνωστες πλευρές των φίλων του: το σβέρκο, την πλάτη και όλα τα σημεία που γίνοντα ορατά μόνο όταν ο άλλος φεύγει.

Χόρχε Μπουκάϊ
Διαβάστε περισσότερα »

ΕΚΤΟΞΕΥΟΜΑΙ!!

Το να ζεις εναρμονισμένος με την Πρόθεση, είναι εκπληκτικό!!
Τα πάντα είναι δυνατά!!
Αυτό δεν έχει να κάνει με μαγικές τελετουργίες και μυστηριακές επικλήσεις!!
Απλά, εκτοξεύεσαι προς το Άπειρο, αφήνοντας όλες τις άμυνες και τους φόβους πίσω.
Δεν σου χρειάζονται γιατί όλη η Δύναμη του Σύμπαντος βρίσκεται στην διάθεσή σου. Βρίσκεται ακριβώς μέσα στην πραγματική σου φύση.
Ζήτησε οτιδήποτε και θα σου δοθεί.
Ζήτησε θεραπεία.
Ζήτησε αγάπη.
Ζήτησε κατανόηση.
Ζήτησε καθοδήγηση.
Ζήτα θαύματα.
Ζήτα οτιδήποτε, χωρίς να ντρέπεσαι για τίποτα. Είναι
κληρονομικό σου δικαίωμα.
Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι για να κερδίσεις την εύνοια του Θεού.
Ζήτησε και θα σου δοθεί.
Η ευχή σου είναι εντολή του Αγίου Πνεύματος.
Βέβαια, να είσαι έτοιμος για εκπλήξεις. Όταν έχεις αναθέσει την ζωή σου στην Πρόθεση ο προσωπικός σου προγραμματισμός μπορεί να τιναχτεί στον αέρα. Το Σύμπαν μπορεί να έχει άλλα σχέδια για σένα και Αυτό ξέρει καλύτερα. Εμπιστεύσου Το.
Πες πως εκτοξεύεσαι και έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη, γιατί πλησιάζεις περισσότερο τον Προορισμό σου.
Απλά, λοιπόν, κάνω αυτό:
Ησυχάζω και αφήνω κατά μέρος όλες τις σκέψεις για το τι είμαι και τι είναι ο Θεός ∙ όλες τις αντιλήψεις που έχω για τον κόσμο, όλες τις εικόνες που έχω για τον εαυτό μου.
Αδειάζω το μυαλό μου από οτιδήποτε πιστεύω ότι είναι σωστό ή λάθος, καλό ή κακό, κάθε σκέψη που κρίνω άξια ή ανάξια, καθώς και όλες τις ιδέες για τις οποίες ντρέπομαι.
Δεν κρατιέμαι από τίποτα.
Μην παίρνω μαζί μου ούτε μία σκέψη που μου έχει διδάξει το παρελθόν, ούτε μια πεποίθηση από πριν για τίποτα και για κανέναν.
Ξεχνάω αυτό τον κόσμο και έρχομαι με εντελώς άδεια χέρια.
Εξάλλου Αυτός δεν είναι που γνωρίζει το δρόμο για μένα; Εγώ δεν χρειάζεται να ξέρω τον δρόμο προς Αυτόν.
Το μόνο που εγώ έχω να κάνω είναι να επιτρέψω σε όλα τα εμπόδια που έχω παρεμβάλλει ανάμεσα στον Παιδί και τον Πατέρα, να απομακρυνθούν ήσυχα για πάντα. Ο Πατέρας μου θα επιτελέσει το δικό Του μέρος με χαρμόσυνη και άμεση ανταπόκριση.
Ζήτησα και θα μου δοθεί.
Ας μην έχω όμως άμεσα αιτήματα, ούτε να Του υποδεικνύω το τρόπο με τον οποίο Αυτός θα μου εμφανιστεί. Ο τρόπος για να Τον φτάσω είναι απλά να Τον αφήσω να είναι.
Σήμερα, λοιπόν, ας μην διαλέγω τον δρόμο που θα πορεύομαι προς Αυτόν.
Διαλέγω, όμως, να Τον αφήσω να έρθει.
Και με αυτή την επιλογή αναπαύομαι.
Και εκτοξεύομαι!!!
Πατέρα, δεν γνωρίζω τον δρόμο προς τα Σένα. Αλλά σε έχω καλέσει και μου έχεις απαντήσει. Εγώ δεν θα ανακατευτώ. Δικό σου είναι ο τρόπος που θα σε βρίσκω και θα σε ακολουθώ. Και δεν ζητώ, παρά μόνο το θέλημά Σου, το οποίο είναι και δικό μου, να γίνει και στον ουρανό και στην γη.
Αμήν.
Πηγή
Διαβάστε περισσότερα »

Ρολόγια Δολοφόνοι!!!


Μαχαίρια οι δείκτες

“Ωρα γεννήσεως: 07:36 πρωινή”. Σ’ αυτό το παιδικό μου το βιβλιάριο καταγράφονται όλα. Το πρώτο μου χαμόγελο. Τα πρώτα μου εμβόλια. Η πρώτη φορά που άναρθρες λεξούλες βγήκαν από το στόμα μου. Το μελί χρώμα των ματιών μου. Πρώτα και πάνω απ’ όλα όμως, σημειώνεται με έμφαση σε ποια θέση βρισκόντουσαν του ρολογιού οι δείκτες τη μοναδική εκείνη στιγμή που αντίκρισα το φως αυτού του κόσμου. Ακόμα και πριν από το ίδιο το όνομα που μου δόθηκε, το θρήσκευμα, τον πατέρα και τη μάνα, σχηματίστηκε η ώρα που άφησα βίαια της μήτρας τη θαλπωρή και ξέσπασα σε έντονα κλάματα μωρουδιακά. Ο χρόνος. Σαν μια στάμπα που σφράγισε μια και καλή την ύπαρξή μου, που ποτέ δεν έπαψε να μου καθορίζει τη ζωή σε όλα της τα στάδια. Άλλοτε να νιώθω την ανάσα του στο σβέρκο μου την ώρα που με κυνηγά, άλλοτε να τρέχω και να πέφτω και να ξανατρέχω λαχανιάζοντας ξοπίσω του, άλλοτε να μοιάζει με κλεψύδρα που αδειάζει σε δευτερόλεπτα και άλλοτε να γίνεται βουνό που θέλεις αιώνες για να ανεβείς στην κορυφή του. Και πάντοτε καμουφλαρισμένος και καλά κρυμμένος μέσα σε ρολόγια όλων των ειδών και όλων των θέσεων. Στο χέρι, στο κομοδίνο, στον τοίχο απέναντι, πάνω από το τζάκι, στην κουζίνα, στο αυτοκίνητο δίπλα από τα χιλιόμετρα, στο κινητό τηλέφωνο, στην οθόνη του υπολογιστή στη γωνία κάτω δεξιά, σε φωτογραφίες, σε εισιτήρια, σε ειδικούς αριθμούς τηλεφωνικούς που τους καλείς μην τυχόν και χάσεις την επαφή με τον χρόνο. Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι…

Έλα, ξύπνα, θα χάσεις το σχολικό και θα αργήσεις στο σχολείο. 07:49. Αχ, να μπορούσα λίγο ακόμα να μείνω στο κρεβάτι μου, είναι σκέτο βασανιστήριο αυτό το ψηφιακό ρολόι που αναβοσβήνει συνεχώς απέναντί μου και κάνει να φεύγουν τα λεπτά λες και είναι δευτερόλεπτα. 07:50. 07:51. 07:55. 08:03. Ε! Τι στο διάολο γίνεται εδώ πέρα; Ίσα που έκανα να κλείσω τα βλέφαρά μου για μια τόση δα στιγμή και είναι λες και ο χρόνος κάνει ζαβολιές και πηδάει δυο-δυο τα λεπτά. Κατέβα, πλύνε δόντια, φτιάξε την τσάντα, στο είπα ότι έπρεπε να την είχες φτιάξει από εχτές, μην μπερδεύεις ρε τις κάλτσες, άλλο ζευγάρι είναι αυτό, φιλιά, να προσέχεις, θα σε περιμένω μετά, μην αργήσεις. Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου, ελθέτω η βασιλεία Σου. Παιδιά, σήμερα θα κάνουμε ένα πρόχειρο τεστ, βγάλτε στυλό και χαρτί. Έχετε 40 λεπτά. 30 λεπτά. 10 λεπτά. Δεν προλαβαίνω. Τέλος χρόνου! Λοιπόν, δεν ξέρω τι γίνεται, αλλά αυτό το παλιακό ρολόι που κρέμεται στραβά σε εκείνο τον σάπιο τοίχο δεν λέει να ξεκολλήσει. Πριν λίγο κοίταξα και είναι λες και δεν δουλεύει καν. 10:23. Ακόμα! Ξανακοιτάω, το ίδιο! Βρε μπας και το έβαλαν επίτηδες για να μην έχουμε το μυαλό μας στο διάλειμμα; 10:24. Εντάξει, αυτή η ώρα για να περάσει θα μου φανεί μήνας ολόκληρος. 10:44. Ουφ, κάτι γίνεται. ‘Έξι λεπτά ακόμα και θα βγούμε έξω να παίξουμε. Ντριν. Διάλειμμα δέκα λεπτών. Τι να πρωτοκάνεις σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα; Να τρέξεις; Να ερωτευθείς; Να παλέψεις; Να φας; Ντριν. Τα κεφάλια πάλι μέσα. Άντε πάλι από την αρχή. Ώχου!

Λοιπόν, θα βγεις με τον όρο ότι θα είσαι πίσω πριν από τις 02:00. Καλά, εντάξει, μαλακίες, όλα τα παιδιά στην ηλικία μου γυρνάνε όποια ώρα γουστάρουνε, μερικά δεν γυρνάνε καν πριν φέξει ο ήλιος, πάλι με το μυαλό καρφωμένο στο ρολόι θα είμαι. Αυτό που άκουσες. Θα πρέπει να μάθεις να διαχειρίζεσαι τον χρόνο σωστά, να τον εκμεταλλεύεσαι αναλόγως και να προσαρμόζεσαι. 00:46. 00:58. 01:22. Φιλαράκι, έλα να σε κεράσω, έχουμε ώρα μπροστά μας, μην αγχώνεσαι, ρε μάγκα. 01:51. Να σου πω, πρέπει σιγά-σιγά να την κάνω, πρέπει να γυρίσω στο σπίτι, ο γέρος μου θα μου τις βρέξει αν αργήσω έστω και ένα λεπτό, αυτή είναι η συμφωνία. Εντάξει μωρέ, πως κάνεις έτσι, δεν θα πάθεις και τίποτα αν κάτσεις μαζί μας για λίγη ώρα παραπάνω. Να, έλα να σου γνωρίσω τη φίλη μας, δεν βλέπεις που σε κοιτάζει τόση ώρα και περιμένει να της πεις μια κουβέντα, εσύ αντί να διασκεδάζεις κοιτάς συνέχεια το κινητό σου. Ναι, χάρηκα για τη γνωριμία, ναι, σε θυμάμαι, σε εχώ δει κάπου, σε ξέρω, πόσο όμορφα χαμογελάς, πρέπει να φύγω γαμώτο, έλα, έναν χορό ακόμα, για μένα, μη μου χαλάς το χατίρι, με έπαιρναν από το σπίτι τηλέφωνο και το είχα στο αθόρυβο. 02:44. Πω, θα με σκοτώσει ο πατέρας μου, φίλησέ με πάλι, δεν προλαβαίνω. Κάποια άλλη φορά. Νεαρέ, τι ώρα είναι αυτή; Επειδή δεν τήρησες όσα είπαμε, θα υποστείς τις συνέπειες. Στο δωμάτιό σου για όλο το Σαββατοκύριακο. Για να κάτσεις να μετράς την ώρα και να θυμάσαι ότι αυτό πρέπει να κάνεις από εδώ και πέρα αν θες να πας μπροστά. Κι είναι μόλις 10:32. Πω, άλλες 40 ώρες εδώ μέσα!

Ιδρώνουν τα δάχτυλά μου από την αγωνία. 21:33. Μα που είναι; Λες να με στήσει; Λες να το ξέχασε; 21:41. Εγώ φταίω που έρχομαι στα ραντεβού μου ακριβώς στην ώρα μου για να φανώ συνεπής. Να τη! Άργησα; Λιγάκι. Δεν πειράζει. Τι θα πάρουμε; Δεν έχω πολύ χρόνο στη διάθεσή μου. Για ένα ποτό μόνο ίσως. Είσαι τόσο όμορφη και απόψε. Δεν έβλεπα την ώρα να σε δω. Άλλο το αν έβλεπα μόνο την ώρα συνεχώς μέχρι να έρθεις. Χαχα. 22:14. Να ξαναβγούμε. Γιατί όχι; 22:51. Θες να σε πάρω σπίτι; Θα πάρω ταξί, σ’ ευχαριστώ. Πόσο πάει η ταρίφα; Ανάλογα με την ώρα που απαιτείται για τη διαδρομή, κυρία μου. 23:03. Καληνύχτα! Ώρα επιβίβασης για την επόμενη πτήση στις 19:40. Παρακαλούνται οι τελευταίοι επιβάτες να προσέλθουν στην πύλη ελέγχου και να επιβιβαστούν στο αεροσκάφος. Μείνε λίγο ακόμα, να σε νιώσω, να σε αγκαλιάσω, να σε σφίξω. Πόσο γρήγορα έφυγε αυτό το καλοκαίρι, γιατί να φεύγεις, γιατί να μην έχει καθυστέρηση αυτή η ρημάδα η πτήση τώρα που το χρειάζομαι! Καλείστε στο γάμο μας που θα πραγματοποιηθεί στις 20.00 ακριβώς. Περίμενε, το έθιμο έτσι είναι, η νύφη πρέπει να στήσει τον γαμπρό κανένα μισάωρο, ανυπόμονε, αμάν, δεν είχες ποτέ σου υπομονή, λεπτά είναι, θα περάσουν. Να ζήσετε. 21:30. Ούτε κατάλαβα πότε έγινε το μυστήριο, το γλέντι, οι βέρες, όλα. 04:41. Πότε γνωριστήκαμε, πότε βρεθήκαμε σε εκείνα τα αγχωμένα ραντεβού, πότε ενωθήκαμε για πάντα. Και εγώ το ίδιο νιώθω. Πω. Μια ζωή μαζί! Λες να αχρηστέψαμε τον χρόνο; Έτσι μου ‘ρχεται να πετάξω τα ρολόγια μας στη θάλασσα.

Υποτίθεται ότι μιλούσαμε για βελτίωση αλλά τα πράγματα πάνε προς το χειρότερο. Ναι, έχει χάσει το χρώμα του, με δυσκολία ακούω καν τη καρδιά του να χτυπάει, τον περιμένουμε από ώρα σε ώρα. Να, ίσα που νιώθω τον σφυγμό του πάνω στο χέρι μου, έτσι όπως ακουμπάω το λαιμό του. 23:31. Όλο και λιγότεροι οι χτύποι. 23:33. Όλο και λιγότεροι. 23:36. Ένας χτύπος. 23:39. Κανένας χτύπος. Ώρα θανάτου: 23.40. Κουράγιο. Ο χρόνος είναι γιατρός. Ναι, γιατρέ μου, θυμάμαι πολύ καλά την ώρα που πέθανε ο πατέρας μου, έχω ταλέντο στο να καρφώνω τα μάτια, το μυαλό μου πάνω στα ρολόγια. Στη φάση της ανεργίας βέβαια, γίνεται μάλλον το αντίθετο. Είναι λες και των ρολογιών οι δείκτες γίνανε μαχαίρια που με φόρα έρχονται και καρφώνονται πάνω μου. Είχα βλέπεις την άθλια ιδέα να γεμίσω το σπίτι με τόσα πολλά ρολόγια και τώρα δεν μπορώ να ξεφύγω, είναι λες και με έχουν στοιχειώσει, όπου κι αν στρέψω το βλέμμα μου είναι εκεί, χτυπάνε όλα μαζί, μ’ αυτό το αναθεματισμένο τικ τακ που κάνουν σε διαφορετικό τόνο όλα τους και πάει να με τρελάνει, δεν μπορώ να ξεφύγω πια ούτε έστω για μισό δέκατο του δευτερολέπτου, ειδικά από εκείνη την περίεργη στιγμή που μου ανακοίνωσαν ότι μου μένουν λίγοι μόλις μήνες ζωής, ελάχιστος ο χρόνος των πάντων και του τίποτα, δεν μετριέται, κοντεύει μεσάνυχτα, 23:52, μεγάλωσα πια, δεν είναι όπως παλιά, βαδίζω πιο αργά, νυστάζω πιο νωρίς, 00:00, περασμένα μεσάνυχτα, έφυγε άλλη μια μέρα, έφυγε η ζωή μου όλη, η ζωή που περνά και χάνεται, χάνεται, δεν το κατάλαβα πως.

Πέρασε η ώρα.
ΠΗΓΗ
Διαβάστε περισσότερα »
Related Posts with Thumbnails