ΣΚΕΨΕΙΣ-ΛΕΞΕΙΣ-ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Τι όμορφη που είσαι. Με τρομάζει η ομορφιά σου.  Σε πεινάω. Σε διψάω.Σου δέομαι: κρύψου· γίνε αόρατη για όλους· ορατή μόνο σ᾿ εμένα· καλυμένη απ᾿ τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο διάστικτο απ᾿ τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών. Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα· αρθρώνονται απόρρητες λέξεις· τριανταφυλλιές εκρήξεις απ᾿ την πράξη του έρωτα. Το πέπλο σου ογκώνεται, λάμπει πάνω απ᾿ τη νυχτωμένη πόλη με τα ημίφωτα μπαρ,τα ναυτικά οινομαγειρεία·πράσινοι προβολείς φωτίζουνε το διανυκτερεύον φαρμακείο· μια γυάλινη σφαίρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία της υδρογείου.  Ο μεθυσμένος τρεκλίζει σε μια τρικυμία φυσημένη απ᾿ την αναπνοή του σώματός σου. Μη φεύγεις. Μη φεύγεις. Τόσο υλική, τόσο άπιαστη. Ένας πέτρινος ταύρος πηδάει απ᾿ το αέτωμα στα ξερά χόρτα. Μια γυμνή γυναίκα ανεβαίνει την ξύλινη σκάλα κρατώντας μια λεκάνη με ζεστό νερό. Ο ατμός τής κρύβει το πρόσωπο. Ψ...

  Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες στα περασμένα χρόνια. Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα και σε βροχή, σε χιόνια, δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες. Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα, μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα, μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου. Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν με την ψυχή στο βλέμμα, περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο της ύπαρξής μου στέμμα, μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν. Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες και στη ματιά σου να περνάη είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο να παίζει, να πονάη, μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες. Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου. Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα, σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου. Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε. Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα, γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη. Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη μένα η ζωή πληρώθη....

Ποθώ το στόμα σου , τη φωνή , τα μαλλιά σου , Σιωπηλή πεινασμένη ενεδρεύω στους δρόμους , Το ψωμί δεν με τρέφει , η αυγή με ταράζει , Αναζητώ τον υγρό ήχο των βημάτων σου όλη μέρα . Ορέγομαι το λαμπερό σου χαμόγελο Τα χέρια σου το χρώμα του άγριου σιταριού Ορέγομαι τα χλωμά πετράδια των νυχιών σου θέλω να καταφάω το δέρμα σου σαν ολόκληρο αμύγδαλο . Θέλω να καταφάω την ηλιαχτίδα που τρεμοπαίζει στην ομορφιά σου Τη μύτη , άρχοντα του αλαζονικού σου προσώπου θέλω να καταφάω την φευγαλέα σκιά απ τα ματόκλαδα σου . Και περπατώ πεινασμένη οσφραινόμενη το λυκόφως Ψάχνοντας για εσένα , και τη ζεστή σου καρδιά όπως το πούμα στη χέρσα ερημιά.

Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988) leivaditisΣυμφωνία αρ. 1 (απόσπασμα) Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν το γέλιο των αγέννητων παιδιών… και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν. Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απο τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων. Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι γίνονται οι πιό καλοί επαναστάτες. Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή μπροστά στο θάνατο ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα… Mεγάλες λέξεις δε λέγαν πια τίποτα και τις πετούσαν στους οχετούς. Α, εσύ δεν είδες ποτέ το ίδιο το χέρι σου να σε σημαδεύει αλύπητα απ’ το βάθος των περασμένων. …Θέ μου πόσο ήταν όμορφη σαν ένα φωτισμένο δέντρο μια παλιά νύχτα των Xριστουγέννων… Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω. Μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν τό χαμόγελό σου… Πηγή: https://frapress.gr/2014/10/10-piimata-gia-na-eroteftite/ ...

Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα των αγαλμάτινων ματιών σου και τη μελωδία που μου αποθέτει τη νύχτα στο μάγουλο το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου. Πονώ που είμαι σε τούτη την όχθη κορμός δίχως κλαδιά μα πιότερο λυπάμαι που δεν έχω τον ανθό, πόλφο ή πηλό για το σκουλήκι του μαρτυρίου μου. Αν είσαι εσύ ο κρυμμένος μου θησαυρός αν είσαι εσύ ο σταυρός και ο υγρός μου πόνος, αν ειμαι το σκυλί της αρχοντιάς σου μη με αφήσεις να χάσω ό,τι έχω κερδίσει και στόλισε τα νερά του ποταμού σου με φύλλα από το φρενοκρουσμένο μου φθινόπωρο.

Είναι καιρός τώ ρα κι εγώ να αντιδράσω και τα δεσμά που μ' έχουν δέσει εγώ να σπάσω, δεν θέλω πια ν' αποφασίζουνε για μένα  και να πηγαίνουνε τα χρόνια μου χαμένα. Επανάσταση, μόνο μια λέξη υπαρχει,επανάσταση, να ξανακάνει όλος ο κόσμος τώρα ανάσταση, να φύγουν οι δυνάστες μακρυά. Επανάσταση, να ξαναδούμε όλοι πάλι άσπρη μέρα, δεν το αντέχουμε να ζούμε με φοβέρα, τη λευτεριά μας όλοι θέλουμε ξανά. Μία θηλιά μου έχουν σφίξει στο λαιμό μου και λεν αυτοί πως είναι τάχα για καλό μου, χωρίς να θέλω με στριμώξαν στη γωνία, κι όλοι τους τώρα με χτυπάνε με μανία. Επανάσταση, μόνο μια λέξη υπαρχει,επανάσταση, να ξανακάνει όλος ο κόσμος τώρα ανάσταση, να φύγουν οι δυνάστες μακρυά. Επανάσταση, να ξαναδούμε όλοι πάλι άσπρη μέρα, δεν το αντέχουμε να ζούμε με φοβέρα, τη λευτεριά μας όλοι θέλουμε ξανά. Σαν μια γροθιά ας ενωθούμε όλοι τώρα, της επανάστασης μας έφτασε  η ώρα, πρέπει να σπάσουμε τον τοίχο που 'ναι μπρός μας να τον ...

Άσμα χρόνου Άσμα χρόνου έχουμε μέσα μας για να μη ξεχάσουμε τις προηγούμενες ζωές και τις μάχες που δώσαμε για να παραμείνουμε ελεύθεροι τόσους αιώνες δίχως να υποκύψουμε στα κτήνη της εξουσίας. Πέτρινες ψυχές Πέτρινες ψυχές είχαμε για να σκαλίσουμε μέσα το βάθος του χρόνου και την ιστορία της ανθρωπιάς για να μην ξεχάσουμε να προσφέρουμε στο άγνωστο μέλλον τα εμβλήματά μας με το αίμα μας. Όρθιος νεκρός Ο όρθιος νεκρός κοίταζε τους Τούρκους να έρχονται και να σταματούν όταν είδαν ότι δεν σάλεψε δεν έπεσε ακόμα και με τα βέλη διότι ήταν καρφωμένος στη μνήμη του κάστρου. Δίχως αναστεναγμό Δίχως αναστεναγμό δίχως παράπονα μόνο με το πάθος και την ανάγκη βαδίζει όρθιος πάνω στους εχθρούς για να σπάσει το μέτωπο και να θυσιαστεί για ένα μέλλον που δεν υπάρχει, έτσι είναι ο ιππότης. πηγή

Λυπήσου τη γενιά μας, Κύριε, τούτη τη δυστυχή γενιά την οργισμένη. Τα πρώτα φώτα πού είδαν τα μάτια μας ήτανε λάμψεις όπλων φονικών. Οί πρώτοι ήχοι πού άκουσαν τ' αυτιά μας ήτανε τρομαγμένα ουρλιαχτά, βροντές καί θρήνοι. Το πρώτο μας λίκνο το στρώσανε μέσα σ'ένα σκοτεινό καταφύγιο. Ή πρώτη δροσιά πού μας ράντισε ήτανε δάκρυ. Μαζί με το γάλα της μάνας ρουφούσαμε τ' αλαφιασμένο γοργοχτύπι της καρδίας της. Στου πατέρα την ηλιοκαμένη όψη διαβάσαμε την αγωνία,στο χαραγμένο του μέτωπο,στα πονεμένα του μάτια. Πήγαμε να γελάσουμε καί μας φράξαν με βιάση το στόμα. Ξεχαστήκαμε~κάπου να παίζουμε καί μας τράβηξαν φοβισμένοι άπ' το χέρι. Ζητήσαμε να ρίξουμε ψίχουλα στα πεινασμένα πετεινά του ουρανού καί τότε μάθαμε πώς δεν περίσσευε ψωμί. Οί πρώτες προσευχές πού ψελίσσαμε μιλούσαν για πόλεμο, τα πρώτα τραγούδια μας σα λυγμοί αντήχησαν. Μάθαμε πρώτες-πρώτες κάτι λέξεις παράξενες, πού όμως ξέραμε καλά τη σημασία τους. Παραμύθια έμεϊς δεν ακούσαμε κι είμαστε άπ' τα πρώ...

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου. Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊνά να είναι που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους, να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά, σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους. Πάντα στον νου σου ...

Μην επιτρέψεις να περάσει η ζωή... ούτε να αφήσεις να να τελειώσει η μέρα... χωρίς να μεγαλώσεις λιγάκι, χωρίς να χαρείς, χωρίς να δώσεις.... φτερά στα όνειρα σου. Μην επιτρέψεις να σε νικήσει η απογοήτευση. Μην αφήσεις κανένα να σου αφαιρέσει το δικαίωμα να εκφραστείς... Είναι σχεδόν ένα καθήκον. Μην εγκαταλείψεις την αγωνία, να κάνεις στη ζωή σου κάτι σπουδαίο... και μην σταματήσεις ,να πιστεύεις ότι τα λόγια και η ποίηση, μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Ότι και να περάσεις να ξέρεις ότι η ουσία μας μένει άθικτη. Είμαστε όντα γεμάτα πάθος. Η ζωή είναι έρημος και όαση. Μας νικάει, μας πληγώνει, μας διδάσκει, μας μετατρέπει σε πρωταγωνιστές της ζωής μας. Ακόμα κι αν οι άνεμοι μας έλθουν κόντρα... η ρωμαλέα όπερα συνεχίζεται. Μπορείς να παίξεις μια στροφή. Μη σταματάς ποτέ να ονειρεύεσαι, γιατί....μέσα στα όνειρα του είναι ο άνθρωπος....Ελεύθερος. Και μην αφήνεσαι να πέσεις στο χειρότερο από τα λάθη: την σιωπή. Οι πιο πολλοί ζουν σε μια τρομακτική σιωπή. Μην υποτάσσεσαι. Φύγε! "Ε...

Τα μάτια έκλεισα μονάχα μια στιγμή και ήρθε πάλι στο μυαλό μου η μορφή σου, ήσουν αγάπη μου πριγκίπισσα εσύ και στο παλάτι ήμουν πρίγκηπας μαζί σου. Εικόνες κι όνειρα που ζήσαμε μαζί στήνουν χορό αυτή την ώρα εδώ μπροστά μου, ο έρωτάς μας τώρα πάλι ξαναζεί, στην αγκαλιά μου έλα και μπες πριγκίπισσά μου. Φλόγες να βγάλουν τα κορμιά μας, να καούν, άσε το πάθος τώρα πια να μας ενώσει και μη σε νοιάζει για τους γείτονες που ακούν. το όνειρο που ζούμε ας μη τελειώσει. Σβηστά τα φώτα κι αναμμένα δυο κεριά κι η μουσική απαλά τους δυο μας ας τυλίξει, μοιάζει το σπίτι μας, παλάτι τώρα πια, με οδηγό τον έρωτα,τον δρόμο να μας δείξει. Βαγγέλης Δ.

Δεν ξέρω τίποτα, δεν έχω τίποτα, δεν είμαι τίποτα αν είμαι εδώ, μέσα στον κόσμο, μ΄ ένα μεγάλο φτερό καρφωμένο στο στήθος,αυτό ΄ναι που ‘μαθα μια λέξη, και τη λέω και κλαίω: ελευθερία-αυτήν γνωρίζω, αυτήν υπάρχω, αυτήν ανεμίζω, αυτήν που μου ‘μαθαν οι σκοτωμένοι σε μουγγά νυχτέρια κάτω απ΄ τις πέτρες τόσων λιθοβολισμών-μια λέξη μόνο: Ελευθερία. Ελευθερία. Ελευθερία. ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΡΑΤΑΣ ΤΗΝ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΣΟΥ, όταν οι άλλοι χάνουν τη δική τους και ρίχνουν σε σένα την ευθύνη και την αιτία της αδυναμίας τους. ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ, όταν οι άλλοι αμφιβάλλουν για σένα και δε σε πειράζει αυτή η δυσπιστία τους. ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΡΤΕΡΙΚΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΕ ΚΟΥΡΑΖΕΙ Η ΑΝΑΜΟΝΗ ή όταν διαδίδουν ψέματα για σένα να μην ξεπέφτεις και συ στο ψέμα, ή όταν φανερά σου δείχνουν μίσος να μην αφήνεις το μίσος να σε καταλάβει. Κι όμως να μη φαίνεσαι πολύ αγαθός μήτε πολύ στοχαστικός στα λόγια. ΑΝ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ ΕΙΣΑΙ ΙΚΑΝΟΣ, δίχως να γίνεσαι σκλάβος των ονείρων. ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ, αλλά όχι για χάρη της ίδιας σου της σκέψης. ΑΝ ΝΑ ΔΕΧΕΣΑΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΘΡΙΑΜΒΟ ΚΑΙ ΟΛΕΘΡΟ το ίδιο, και να αντιμετωπίζεις παρόμοια και τα δύο. ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΥΠΟΜΕΝΕΙΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΕΣΥ ΕΙΠΕΣ να επαναλαμβάνεται αλλοιωμένη από πονηρούς που επιδιώκουν έτσι να παγιδέψουν αφελείς ή να παρατηρείς αυτά που συ τους έδωσες ζωή, σπασμένα να κείτονται και παραπετ...

Αχ πόσο η ελευθερία ευγενικό είναι δικαίωμα Είναι χαράς πηγή, παρηγορεί τον άνθρωπο, απελευθερώνοντάς τον από όλα τα δεινά του. Τι ευχαρίστηση ελεύθερος να ζεις! Η καρδιά ανάπαυση δε νοιώθει, ούτε ικανοποίηση, όταν της λείπει η ελευθερία, γιατί η υπέρτατη επιθυμία του ανθρώπου είναι να ζει ελεύθερος. Όποιος υπήρξε σε όλη τη ζωή του ελεύθερος είναι αδύνατον να φανταστεί τη κατάσταση, το μίσος και την αξιοθρήνητη μοίρα εκείνων που είναι σκλαβωμένοι. Αλλά όποιος δοκίμασε τη σκλαβιά ο ίδιος, γνωρίζει πολύ καλά τι τραβάει ο σκλάβος και εκτιμάει την λευτεριά ακριβότερα και από όλο το χρυσάφι του κόσμου. Έτσι είναι γιατί όποιος δοκίμασε τη δυστυχία, της ευτυχίας γνωρίζει καλύτερα την αληθινή εικόνα. (John Barbour 1325-1395 Σκωτσέζος συγγραφέας) ελεύθερη μετάφραση

Α΄ Εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος Που με τα μάτια μιας παρθένας άνοιγε ο καιρός Καθώς εχιόνιζε απ το σκούντημα της μυγδαλιάς ο αγέρας Κι άναβαν στις κορφές των χόρτων καβαλάρηδες Εκεί που χτύπαγεν η οπλή ενός πλάτανου λεβέντικου Και μια σημαία πλατάγιζε ψηλά γη και νερό Που δόλο ποτέ σε πλάτη δεν εβάραινε Μα όλος ο κόπος τ' ουρανού Όλος ο κόσμος έλαμπε σαν μια νεροσταγόνα Πρωί, στα πόδια του βουνού Τώρα, σαν από στεναγμό Θεού ένας ίσκιος μεγαλώνει. Τώρα η αγωνία σκυφτή με χέρια κοκκαλιάρικα Πιάνει και σβήνει ένα-ένα τα λουλούδια επάνω της Μέσ' στις χαράδρες όπου τα νερά σταμάτησαν Από λιμό χαράς κείτουνται τα τραγούδια Βράχοι καλόγεροι με κρύα μαλλιά Κόβουνε σιωπηλοί της ερημιάς τον άρτο. Χειμώνας μπαίνει ως το μυαλό. Κάτι κακό Θ' ανάψει. Αγριεύει η τρίχα του αλογόβουνου Τα όρνια μοιράζουνται ψηλά τις ψίχες τ' ουρανού. Β΄ Τώρα μέσ' στα Θολά νερά μια ταραχή ανεβαίνει. Ο άνεμος αρπαγμένος απ' τις φυλλωσιές φυσάει μακρι...

Θούριος Ρήγας Φεραίος Ως πότε παλικάρια, θα ζούμε στα στενά, μονάχοι σα λιοντάρια, στις ράχες στα βουνά; Σπηλιές να κατοικούμε, να βλέπουμε κλαδιά, να φεύγωμ' απ' τον κόσμον, για την πικρή σκλαβιά; Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς, τους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς; Κάλλιο είναι μιάς ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια, σκλαβιά και φυλακή. Τι σ' ωφελεί αν ζήσεις, και είσαι στη σκλαβιά; στοχάσου πως σε ψένουν, καθ' ώραν στην φωτιά. Βεζύρης, δραγουμάνος, αφέντης κι αν σταθής ο τύραννος αδίκως σε κάμνει να χαθής. Δουλεύεις όλη ημέρα, σε ό,τι κι αν σε πει, κι' αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιει. Ο Σούτζος, κι ο Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής Γκίκας και Μαυρογένης, καθρέπτης, ειν' να ιδής. Ανδρείοι καπετάνοι, παπάδες, λαϊκοί, σκοτώθηκαν κι αγάδες, με άδικον σπαθί. Κι αμέτρητοι άλλοι τόσοι, και Τούρκοι και Ρωμιοί, ζωήν και πλούτον χάνουν, χωρίς καμμιά αφορμή. Ελάτε με έναν ζήλον, σε τούτον το...