ΣΚΕΨΕΙΣ-ΛΕΞΕΙΣ-ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Χρόνια με χτυπάτε Χρόνια στέκομαι Χρόνια με πουλάτε κι τ' ανέχομαι Χρόνια ο σκοπός σας, ν' αφανιστώ Έλληνας χαμένος, πρόγραμμα βατό Έλληνας θαμμένος, γη χωρίς Θεό Μα εγώ είμαι Έλληνας Δεν θα πεθάνω Υπήρξα άρχοντας στον κόσμο επάνω Είμαι αυτός που σου χει μάθει, Το αλφαβητάριο, μη κάνεις λάθη Εγώ σε γέννησα, σ' έχω αναθρέψει Κι ότι δικό σου, μου το χεις κλέψει Μα εγώ είμαι Έλληνας, πάντα αντάρτης Άνθρωπος δίκαιος και δημοκράτης Τώρα ζητιανεύω κι η ψυχή σου χαίρεται Τώρα ξεπουλιέμαι, μα ποιος Θεός το δέχεται Τώρα μου ζητάτε τα υπάρχον μου Ως κι την ψυχή μου, που χω πάνω μου Δε θα μου τα πάρεις, ούτε από τον τάφο μου Μα εγώ είμαι Έλληνας Δεν θα πεθάνω Υπήρξα άρχοντας στον κόσμο επάνω Είμαι αυτός που σου χει μάθει, Το αλφαβητάριο, μη κάνεις λάθη Εγώ σε γέννησα, σ' έχω αναθρέψει Κι ότι δικό σου, μου το χεις κλέψει Μα εγώ είμαι Έλληνας, πάντα αντάρτης Άνθρωπος δίκαιος και δημοκράτης Μα εγώ είμαι Έλληνας ευλογημένος Σ' επαναστάσει...

Δεν σου αξίζει φίλε Μια γυναίκα δεν αξίζει να σε κάνει, να γυρίζεις μες στα μπαρ και να τα σπας να ξέρεις μόνο ότι πάει να σε τρελλάνει και το κεφάλι σου στον τοίχο να κτυπάς Στο λέω φίλε μου μην επιμένεις βγάλτη για πάντα από το μυαλό γυναίκες θα έρθουν και θα φύγουν, άλλη μια θα είναι μες στο σωρό. Κρυφές ελπίδες γι αυτήν μην έχεις μη νομίζεις πως στ' αλήθεια σ' αγαπά, θέλει μονάχα το παιχνίδι της να παίξει και σα σκουπίδι μες στο δρόμο σε πετά. ....................................................................................................................................... Ποιά ειναι αυτή; Ποια είναι αυτή που σ' έχει κάνει δυο κομμάτια, ποια είναι αυτή που την κοιτάζεις μες στα μάτια, ποια είναι αυτή που τόση πίκρα σου 'χει δώσει και την καρδιά σου τώρα αυτή έχει πληγώσει; Ποια είναι αυτή που για την πάρτη της τα πίνεις, ποια είναι αυτή που τώρα όλα της τα δίνεις ποια είναι αυτή που τώρα σ' 'εχει κυριεύσει και το μυαλό σ...

Μοναξιά δεν είναι να είσαι μόνος Μοναξιά είναι να μην έχει την ένοια σου κανείς ούτε ξένος, ούτε φίλος, ούτε συγγενής Μοναξιά είναι ως άνεργος να μην έχεις κάπου να δουλέψεις και ως άθεος σε κάποιο ψέμα να πιστέψεις Μοναξιά δεν είναι να είσαι μόνος Μοναξιά είναι ο χρόνος της ζωής σου που δε μοιράζεται ο χρόνος της απουσίας σου που κανείς δε νοιάζεται Μοναξιά είναι χρόνος ξεκούρασης, περισυλλογής και απολογισμού χώρος κενός, χρόνος νεκρός και αποχωρισμού Μοναξιά δεν είναι να είσαι μόνος Μοναξιά είναι ανάμεσα σε χίλιους εσύ να είσαι ο ξένος ανάμεσα χίλια όνειρα εσύ να είσαι μόνος Μοναξιά είναι σε χίλια και ένα συναισθήματα εσύ να είσαι ο πόνος για όσα στην ψυχή σου ροβολούν εσύ να είσαι ο φθόνος Μοναξιά δεν είναι να είσαι μόνος Μοναξιά είναι σπίτι κενό κι άδεια αγκαλιά για να κρυφτείς καρδιά μισή κι άδειο μυαλό για να σκεφτείς Μοναξιά είναι η σχέση δυό ξένων που ο ένας είσαι σύ κι άλλος ο κανείς   που ο ένας βρίσκεται...

Ηρθαν οι Βάρβαροι και μπήκαν με τιμές από τις πύλες, πύλες που άνοιξαν διάπλατα στον ερχομό τους και ο λαός τούς ζητοκραύγαζε και με άνθη τούς έρανε, με τιμή και με δόξα τούς καλοσώρισε. Γιορτές και γλέντια στους δρόμους γιατί έφτασαν, γιατί τους έταξαν χρυσάφι πως θα δώσουν κι απο την πείνα το λαό  πως θα τον  σώσουν έλεγαν, «λεφτα υπάρχουν» άλλωστε για όλους. Ηρθαν οι Βάρβαροι και μπήκαν με τιμές και στο παλάτι, έφαγαν και ήπιαν όλοι αντάμα να  γιορτάσουνε και στα μπαλκόνια βγήκαν χορτασμένοι να μιλήσουν, στο λαό τους που ακόμα ζητοκραύγαζε. Πέρασαν μήνες και τα γλέντια τους εκόπασαν κι άνοιξαν τα σεντούκια τους,δήθεν λεφτά να δώσουν μα το χρυσάφι τους,φτερά είχε κάνει, το είχαν φάει, το είχαν ξοδεψει καιρό προτού να έρθουν. Τώρα οι Βάρβαροι χτυπιούνται στο παλάτι και φωνάζουν, ψάχνουν να βρουν πάλι χρυσάφι να γεμίσουν τα μπαούλα, και περιμένει ο λαός ακόμα μ' ελπίδα για να ζήσει, απ΄ το χρυσό που οι ίδιοι αυτοί του τάξαν. Αντί χρυσάφι τώρα, φόρους π...

Καθισμένος στο παγκάκι της πλατείας, πάλι μόνος, κουρελής και πεινασμένος μου φάνηκε θαρρώ ήταν δακρυσμένος, άλλη μια μέρα στο στρατί της επαιτίας Πολλοί περνάνε γρήγορα μπροστά του, με περιέργεια του ρίχνουν ένα βλέμμα κι αληθινά θα σας το πω,δεν είναι ψέμα τρέχουν βιαστικά να φύγουν μακριά του. Η φωνή του αχνή βγαίνει απ' το στόμα, -"μία βοήθεια χριστιανοί κι εγώ να ζήσω" κανέις τους όμως δε γυρίζει πλέον πίσω όμως κι εκείνος δε το βάζει κάτω ακόμα. -"μία βοήθεια χριστιανοί κι εγώ να ζήσω" κοιτάζω, σκύβω το κεφάλι  και περνάω, λυπάμαι να τον βλέπω έτσι και πονάω που δε μπορώ πραγματικά να βοηθήσω.  Βαγγέλης Δ.

Άσμα χρόνου Άσμα χρόνου έχουμε μέσα μας για να μη ξεχάσουμε τις προηγούμενες ζωές και τις μάχες που δώσαμε για να παραμείνουμε ελεύθεροι τόσους αιώνες δίχως να υποκύψουμε στα κτήνη της εξουσίας. Πέτρινες ψυχές Πέτρινες ψυχές είχαμε για να σκαλίσουμε μέσα το βάθος του χρόνου και την ιστορία της ανθρωπιάς για να μην ξεχάσουμε να προσφέρουμε στο άγνωστο μέλλον τα εμβλήματά μας με το αίμα μας. Όρθιος νεκρός Ο όρθιος νεκρός κοίταζε τους Τούρκους να έρχονται και να σταματούν όταν είδαν ότι δεν σάλεψε δεν έπεσε ακόμα και με τα βέλη διότι ήταν καρφωμένος στη μνήμη του κάστρου. Δίχως αναστεναγμό Δίχως αναστεναγμό δίχως παράπονα μόνο με το πάθος και την ανάγκη βαδίζει όρθιος πάνω στους εχθρούς για να σπάσει το μέτωπο και να θυσιαστεί για ένα μέλλον που δεν υπάρχει, έτσι είναι ο ιππότης. πηγή

Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν, σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά, με κανόνια τις πόλεις χαλάσαν, μάς ανάψαν φωτιές στα χωριά, μα οι εχθροί μας πια τώρα σκορπίσαν και ξανά και για μας λευτεριά, για να φτιάξουμε τα όσα γκρεμίσαν, ας κοιτάξουμε μόνο μπροστά Ρεφραίν Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν την σκιάζει φοβέρα καμμιά, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει, και ξανά προς την δόξα τραβά (δις) Νέα δύναμη το έθνος θα πάρει, σαν και πριν να βαδίσουμε εμπρός κι ο καινούργιος στρατός με καμάρι, να σταθεί των συνόρων φρουρός Όλη αυτή με τον ήλιο προβάλλει και ψηλά το κεφάλι κρατεί, μια πατρίδα πολύ πιο μεγάλη, μια πατρίδα πολύ πιο τρανή (Ρεφραίν) (δις)

Xτες το βράδυ βγήκα στον ανθισμένο κήπο και είδα ψηλά στον ουρανό την πανσέληνο ανάμεσα στις αζαλέες και τις γαρδένιες ένοιωθα σα βασιλιάς σαν την κοιτούσα, σ' ενα ουρανό καθαρό γεμάτο αστέρια. Άχ πόσο νέος κι όμορφος αισθανόμουν. Το γλυκο απαλό αεράκι που φυσούσε έκανε τα φύλλα να θροίζουν σα να λένε, πιο όμορφη πανσέληνος δεν έχει άλλη υπάρξει.  Βαγγέλης Δ.

Βυθισμένος μ ες στις σκέψεις μου κι απόψε πάει καιρός που έχεις φύγει μακριά μου, όμως εγώ σε νοιώθω δίπλα μου, κοντά μου, τον γόρδιο δεσμό που μας ενώνει έλα κόψε. Έφυγες δίχως να μου πεις μια καληνύχτα χάθηκες δίχως κάποιο λόγο να μου πεις, εσύ που έλεγες μακριά μου πως δεν ζεις, σε ποιά αγκαλιά κοιμάσαι αυτή τη νύχτα; Δεν σου ζητώ σ’ εμένα πίσω να γυρίσεις, ούτε και πάλι στη ζωή μου εσύ να μπείς, αυτό που θέλω είναι να έρθεις και να πεις, το λόγο που σε έκανε μόνο να με αφήσεις. Έφυγες δίχως να μου πεις μια καληνύχτα χάθηκες δίχως κάποιο λόγο να μου πεις, εσύ που έλεγες μακριά μου πως δεν ζεις, σε ποιά αγκαλιά κοιμάσαι αυτή τη νύχτα; Ύστερα φύγε μακριά, μην νοιώθεις τύψεις, θα ξεκινήσω πάλι τη ζωή μου απ’ την αρχή χωρίς βαρύ χειμώνα, πάλι άνοιξη θα ρθει, και τότε εμένα πια εσύ δεν θα μου λείψεις. Βαγγέλης Δ.

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου. Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊνά να είναι που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους, να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά, σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους. Πάντα στον νου σου ...

Η ζωή μας είναι ταξίδι, ενα ταξίδι στο χρόνο Ταξιδεύοντας θα δείς, θ'ακούσεις, θα γευτείς, θα μυρίσεις, θα μάθεις Το κυριότερο όμως είναι ότι θα νιώσεις συναισθήματα Θα νιώσεις χαρά, ικανοποίηση, επιτυχία, αγάπη σε όλες τις μορφές Θα νιώσεις όμως και λύπη, θλίψη, φόβο, πόνο, απογοήτευση, μοναξιά, απόγνωση Ταξιδεύοντας θα χρειαστεί να ξεπεράσεις εμπόδια Να παλέψεις με κύκλωπες, να κολυμπήσεις σαν ναυαγός σε φουρτουνιασμένες θάλασσες Θα κουραστείς, θα λυγίσεις θα πέσεις, θα σηκωθείς Η ζωή είναι ωραία και αξίζει να τη ζήσεις, όταν της δώσεις πλούσιο περιεχόμενο Η ζωή που ζήσεις αφορά κυρίως τη δική σου ύπαρξη Στο βαθμό όμως που επηρεάζει και τις ζωές άλλων  έχει νόημα να έχεις κουράγιο, δύναμη, επιμονή, θάρρος, να ξεπερνάς τις δυσκολίες και να συνεχίζεις Στις δύσκολες στιγμές όταν θα σε κυριεύουν συναισθήματα, μοναξιάς, απογοήτευσης, απόγνωσης, να βρίσκεις καταφυγή ως βάλσαμο ψυχής στην "ποίηση" Μην το βάζεις κάτω ποτέ Πάντα μετά από κάθε μπόρα θα ξεπροβάλει ή...

Το πιο κάτω ποιήμα γράφτηκε  από ένα κοριτσάκι που πάσχει από καρκίνο σε ένα νοσοκομείο της Νέας Υόρκης και οι γιατροί του είχαν δώσει άλλους έξι μήνες ζωής... ΧΟΡΕΨΕ ΑΡΓΑ Παρακολούθησες ποτέ παιδιά στο λούνα παρκ; Ή άκουσες τη βροχή να πέφτει στο χώμα; Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας; χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει τη νύχτα; Καλύτερα να χαλαρώσεις. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα. Η ζωή είναι μικρή. Η μουσική δεν κρατάει για πάντα. Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα; Όταν ρωτάς κάποιον "πώς είσαι" ακούς την απάντηση; Όταν τελειώνει η μέρα πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις για εκατοντάδες δουλειές που γυρνούν στο κεφάλι σου; Καλύτερα χαλάρωσε. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα. Η ζωή είναι μικρή. Η μουσική δεν κρατάει για πάντα. Είπες ποτέ στο παιδί σου "θα το κάνουμε αυτό αύριο" και μέσα στη βιασύνη του δεν είδες τη λύπη του; έχασες επαφή; Άφησες μια καλή φιλία να πεθάνει επειδή ποτέ δεν είχες το χρόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πεις...

Φωτοδότης ήλιος ήρθες στα όνειρά μου κάπου ν'ακουμπήσω ήθελα την καρδιά μου τις ώρες μου ψηλαφούσα στα σκοτάδια ήρθες κι έπαψε η ζωή μου να 'ναι άδεια Η γειτονιά μας γέμισε τραγούδια και φιλιά κι εγώ άνοιξα διάπλατα ζεστή αγκαλιά με ρόδα μυρωδάτα έστρωσα τη γη να σε δεχτώ Πασχαλινός ήρθε ο Απρίλης μα συ δεν είσαι εδώ Πώς να σου στείλω ένα φιλί, ένα λουλούδι απ'την αυλή πως να σου στείλω μήνυμα μ'ένα χελιδονάκι αν το στείλω με τον άνεμο φοβάμαι μη το χάσει αν το στείλω με χαρταετό δεν ξέρω αν θα φτάσει Εχω ανοιξιάτικα όνειρα στον κήπο μου θαμμένα μάτια κόκκινα που κλαίνε αδιάκοπα για σένα ότι κι αν λένε εγώ θα περιμένω Ανάσταση πάλι θαρθεί, μαζί για λίγο θα βρεθούμε θα πάρουμε τις ώρες αγκαλιά, χρόνια παλιά θα θυμηθούμε

Τα μάτια έκλεισα μονάχα μια στιγμή και ήρθε πάλι στο μυαλό μου η μορφή σου, ήσουν αγάπη μου πριγκίπισσα εσύ και στο παλάτι ήμουν πρίγκηπας μαζί σου. Εικόνες κι όνειρα που ζήσαμε μαζί στήνουν χορό αυτή την ώρα εδώ μπροστά μου, ο έρωτάς μας τώρα πάλι ξαναζεί, στην αγκαλιά μου έλα και μπες πριγκίπισσά μου. Φλόγες να βγάλουν τα κορμιά μας, να καούν, άσε το πάθος τώρα πια να μας ενώσει και μη σε νοιάζει για τους γείτονες που ακούν. το όνειρο που ζούμε ας μη τελειώσει. Σβηστά τα φώτα κι αναμμένα δυο κεριά κι η μουσική απαλά τους δυο μας ας τυλίξει, μοιάζει το σπίτι μας, παλάτι τώρα πια, με οδηγό τον έρωτα,τον δρόμο να μας δείξει. Βαγγέλης Δ.

Να το πιστέψω δε μπορώ, γι αυτό και τ' αποκλείω   πως μακρυά μου έφυγες χωρις να μ' αγαπήσεις   και στο λιμάνι στέκομαι σαν έρχεται το πλοίο, μέσα στο πλήθος προσπαθώ να δω μήπως γυρίσεις. Το γαλανό το χρώμα των ματιών σου να δω πάλι   και το ξανθό κυμάτισμα στα ξέπλεκα μαλλιά σου, πεντάμορφη Αφροδίτη στη θερμή σου αγκάλη , κόκκινα ροδοπέταλα  στα χείλη τα φιλιά σου. Αλλο ένα πλοίο έρχεται και στο λιμάνι τρέχω κι όσοι γνωρίζουν τον καημό, θα μου περάσει λένε , μη μένεις άλλο μακρυά, γλυκιά μου δεν αντέχω , τα μάτια μου δε σταματούν ποτέ για σέ να κλαίνε.  Βαγγέλης Δ.

Στης ζωής περπατώντας μονάχος τους δρόμους , ταξιδευτής του ονείρου που από παιδί έχω πλάσει, στην ονειροπαγίδα του χρόνου προσπαθω να κρατήσω τις προσδοκίες και τις επιθυμίες μου ως το τέλος. Οι τρικυμίες και οι καταιγίδες θα περάσουν, κι άλλες θα έρθουν να με βρούν στο διάβα μου, όμως θ' αντέξω και θα φτάσω στο τέρμα νικητής, κρατώντας ψηλά το λάβαρο της επανάστασής μου, αφήνοντας στο περιθώριο μιας ατέλειωτης νύκτας, τον αιματοβαμμένο χιτώνα μου. Βαγγέλης Δ.

Ό ταν στο ακρογιάλι κάθομαι αγναντεύοντας πάνω στα βράχια που απαλά ξεσπάει το κύμα, νοιώθω της ίδιας μου ζωής πως είμαι θύμα, στης μοναξιάς μου τον ιστό χαροπαλεύοντας. Ξάφνου ένα ολόλαμπρο άσπρο μαργαριτάρι φεύγει από τα μάτια μου, στη θάλασσα κυλάει αυτή που μες στα βάθη της τα πιο όμορφα φυλάει σκεπαζοντας τα μ' απαλό της λησμονιάς χορτάρι. Κοιτάζω τον ορίζοντα σε όλο του το πλάτος σα να γυρεύω εκεί να βρω τόν άλλο εαυτό μου, αυτόν που έχασα γιατί, κι ήταν μεγάλο λάθος που έπλεξα τριγύρω μου όμορφα τον ιστό μου, κλείνοντας μέσα εκεί το πιο τρελό μου παθος ψηλά να ζήσω στην κορφή αυτού του κόσμου. Βαγγέλης Δ.

Μες στο βαθύ το κόκκινο της καρδιάς μου θα κλείσω τις όμορφες πολύχρωμες στιγμές που μου χάρισες και μακριά μου πια δε θα σ' αφήσω να πετάξεις για να χαθείς στου ουρανού το απέραντο γαλάζιο. Το αλαβάστρινο σώμα σου στα λευκά μου σεντόνια, του πόθου μια γλυκιά θεική ευωδιά ανάβλυζε κι όταν τα δυο κορμιά μας με πάθος ενωθήκαν, ταξίδι μακριά σ' άγνωστες θάλασσες με ταξίδεψες. Των φιλιών σου το νέκταρ γεύση γλυκιά έχει αφήσει στάζοντας ακόμα από τα υγρά μου χείλη αδιάκοπα, την ίδια στιγμή που ο καθρέπτης του μυαλού μου έχει φυλακίσει για πάντα το καταγάλανο βλέμμα σου.  Βαγγέλης Δ.

01 ΓΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΣ Θα κλέψω απ’ τον ουρανό απόψε ένα αστέρι κάθε που θα ‘μαι μακριά δικό σου θα ‘ναι ταίρι Θα φτιάξω απ’ την λάμψη σου φώτα για το φεγγάρι κάθε που πέφτει η νυχτιά μαζί σου να σαλπάρει Στα δυο σου μάτια κρύφτηκαν τ' αγέννητα παιδιά μου και στ’ άρωμα σου ξάπλωσαν τα παιδικά όνειρα μου Θα αρπάξω απ’ τα σύννεφα μονάκριβο λουλούδι κι οι νότες απ’ τα φύλλα του για σένανε τραγούδι Θα κρύψω μεσ’ της θάλασσας το κύμα ένα χάδι να σου το φέρνουν τα πουλιά σαν ήλιο στο σκοτάδι Στα δυο σου μάτια κρύφτηκαν τ' αγέννητα όνειρα μου και στ’ άρωμα σου ξάπλωσαν η πίκρα κι η χαρά μου Μεσ’ του κορμιού σου τη δροσιά θα πιω το καλοκαίρι μαζί σου γη και ουρανός χορεύουν χέρι χέρι 02 Δύσκολος καιρός για πρίγκιπες όνειρα που χαϊδεύουν την σκέψη και φωνάζουνε πάμε ψηλά όνειρα που χαθήκανε σε ξένη τροχιά χίλια πρέπ...

Ταξιδιάρα ψυχή Λονδίνο, Aμστερνταμ ή Βερολίνο, έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας. Όσα κι αν έχω δανεικά πια δε σου δίνω, να κανείς βόλτες με το μάτζικ μπας. (δις) Ταξιδιάρα ψυχή, κι αν θέλω δίπλα σου είναι δύσκολο να μένω, Καιρός να δω τη δικιά μου ζωή, σ' αυτό το ταξίδι δε θα σε περιμένω. θα ψωνιστώ και κάποιο βράδυ, ο,τι έχω μέσα μου για σένα θα το σβήσω, Είναι μονόδρομος ο δρόμος που 'χεις πάρει, και δε σε βλέπω να γυρίζεις πίσω. (δις) Ταξιδιάρα ψυχή, κι αν θέλω δίπλα σου είναι δύσκολο να μένω, Καιρός να δω τη δικιά μου ζωή, σ' αυτό το ταξίδι δε θα σε περιμένω. Λονδίνο, Άμστερνταμ και Βερολίνο, έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας. Όσα κι αν έχω δανεικά πια δε σου δίνω, να κανείς βόλτες με το μάτζικ μπας. (δις) Ταξιδιάρα ψυχή, κι αν θέλω δίπλα σου είναι δύσκολο να μένω, Καιρός να δω τη δικιά μου ζωή, σ' αυτό το ταξίδι δε θα σε περιμένω. Δεν χωράς πουθενά Aν δε χωράς μέσ...